Σάββατο 12 Μαΐου 2018

ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ - ΔΡΑΜΑΤΙΚΕΣ ΕΛΛΕΙΨΕΙΣ ΣΤΗΝ ΙΑΤΡΙΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΥΠΟ ΚΡΑΤΗΣΗ - ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΤΗΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΣΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ

Τα προβλήματα υγείας στις φυλακές είναι αντικειμενικά ένα από τα μεγαλύτερα, αν όχι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Η φυλακή μπορεί μεν να είναι μια δύσκολη πραγματικότητα όμως είναι ένας πραγματικός εφιάλτης για όσους έχουν κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας, αφού δεν γνωρίζουν τελικά αν θα βγουν από την φυλακή ζωντανοί ή νεκροί!
Ένας κρατούμενος/νη δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο τα συνήθη προβλήματα που αντιμετωπίζει ένας άνθρωπος ελεύθερος, με το ‘‘διαλυμένο’’ σύστημα υγείας και τις ελλείψεις του αλλά βρίσκεται στο έλεος του συστήματος εγκλεισμού με ότι αυτό συνεπάγεται: ελλείψεις ιατρών, ιατροφαρμακευτικών υλικών, αδιαφορία, εγκατάλειψη, γραφειοκρατία, κοινωνικό ρατσισμό και εκδικητικότητα από τις υπηρεσίες και ενίοτε από τους γιατρούς που δουλεύουν στις φυλακές.
Μέσα σε αυτό το ‘‘πλέγμα’’ προβλημάτων παγιδεύτηκε η συγκρατούμενή μας Δέσποινα Ζαχαρίου, που πάσχει από καρκίνο. Όταν συνελήφθη τον Οκτώβρη του 2017 δεν είχε πρόβλημα. Τρία χρόνια πριν την σύλληψή της είχε δώσει μάχη με τον καρκίνο του στήθους και τα είχε καταφέρει. Έκανε τις αναγκαίες εξετάσεις και λάμβανε ιατροφαρμακευτική αγωγή που βοηθούσε ώστε να μην εμφανιστεί ξανά καρκίνος. Το οικογενειακό της ιστορικό είναι η ‘‘σφραγίδα’’ του κινδύνου που την απειλεί: Η μητέρα της πέθανε από καρκίνο του μαστού στην ίδια ηλικία με αυτήν, στα 36 της χρόνια. Το ίδιο και η αδερφή της μητέρας της. Με ένα τέτοιο ιστορικό βρέθηκε στην φυλακή. Την αγωγή που έπαιρνε έξω, δεν την πήρε ποτέ παρόλο που την ζητούσε. Είχε μαζί της το βιβλιάριο υγείας της που έγραφε κάθε εξέταση, χειρουργείο, ακτινοβολίες, θεραπείες. Κανένας δεν την πήρε στα σοβαρά. Μέχρι που ψηλάφισε μόνη της , την πρώτη ‘‘ύποπτη εστία’’ στο στήθος. Από εκεί ξεκίνησε μια Οδύσσεια για την Δέσποινα, που κράτησε μήνες αφού το ιστορικό της δεν έλεγε τίποτα στους υπεύθυνους της φυλακής για το επείγον της κατάστασης. Από τις αρχές Δεκέμβρη έχει κάνει συνολικά οκτώ μεταγωγές σε διάφορα νοσοκομεία ανά την Αττική. Δύο φορές στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας, 3 φορές στο ‘‘Μεταξά’’ και 3 φορές στον ‘’Ευαγγελισμό’’. Στις διαμαρτυρίες της στην υπηρεσία για την έλλειψη σχεδίου και τις καθυστερήσεις, η απάντηση ήταν: ‘‘αφού σε πάμε σε νοσοκομεία’’.
Σε έξι από αυτές την έστειλαν χωρίς καν τον φάκελο με το ιστορικό της και οι γιατροί, χωρίς να γνωρίζουν μέσω εξετάσεων περί τίνος πρόκειται, έκαναν τις εξετάσεις κινούμενοι οι ίδιοι από την αίσθηση του επείγοντος ενώ διαμαρτύρονταν στην εξωτερική φρουρά που την συνόδευε, αλλά και στην υπηρεσία σε ορισμένες περιπτώσεις. Στον Ευαγγελισμό σε μία επίσκεψη δεν την έστειλαν μόνο χωρίς τον φάκελό της αλλά και χωρίς να έχουν καν κλείσει ραντεβού! Πολλοί γιατροί αλλά και η εξωτερική φρουρά έλεγαν ότι δεν ήταν λίγες οι φορές που έκαναν μεταγωγές ασθενών κρατουμένων γυναικών και από τις φυλακές της Θήβας σε νοσοκομεία, μάταια, αφού ‘‘ξεχνούσαν’’.. τον ιατρικό τους φάκελο στη φυλακή. Σε μια τέτοια περίπτωση κρατούμενη με καρκίνο από την Θήβα έκανε 3 τέτοιες μεταγωγές για ακτινοβολίες και αφού είχε εγχειριστεί για αφαίρεση όγκου, με αποτέλεσμα να ξεκινήσει τη θεραπεία της 3 μήνες μετά την επέμβαση.
Η εξέταση που έπρεπε να κάνει η Δέσποινα Ζαχαρίου (FNA μαστού-βιοψία) ήταν αδύνατον να γίνει και οι γιατροί την έστειλαν πίσω στη φυλακή. Ότι το καθ’ ύλην αρμόδιο νοσο-κομείο γι’ αυτή την περίπτωση από όσα την πήγαν ήταν το ‘‘Μεταξά’’ και ότι εκεί υπήρχε από το προηγούμενο ιστορικό της, αλλά και ο γιατρός που την είχε εγχειρήσει τρία χρόνια πριν, δεν απασχόλησε! Στο Γ.Κ.Ν Νίκαιας π.χ., ρωτούσαν γιατί την πήγαν εκεί. Τελικά η Ζαχαρίου, από έναν μικρό όγκο που είχε τον Νοέμβριο, κατέληξε να επεκταθεί το πρόβλημά της και οι ‘‘ύποπτες εστίες’’ να έχουν πολλαπλασιαστεί. Την εξέταση για την βιοψία, μετά από τόσους μήνες, την έκανε στις αρχές Μαΐου στο νοσοκομείο ‘‘Μεταξά’’. Εν τω μεταξύ, σε προηγούμενη μεταγωγή της στον ‘‘Ευαγγελισμό’’ όπου διαπιστώθηκε ότι είχε πολλούς όγκους με τον μεγαλύτερο 6,4 εκατοστά, της δήλωσαν οι ογκολόγοι πως θα πρέπει να κάνει ολική μαστεκτομή. Ωστόσο στη φυλακή γνώριζαν ότι το πρόβλημά της έχει πολλαπλασιαστεί από τον Μάρτιο. Παρά τα όσα έχουν γίνει, η Δέσποινα είναι δυνατή και δηλώνει πως θα παλέψει με τον καρκίνο για ακόμα μια φορά. Όμως δεν εξαρτάται μόνο από την ίδια. Εξαρτάται κυρίως από ένα καθεστώς που καταντά εγκληματικό.
Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από το θάνατο της κρατούμενης Βασιλικής Σταθοπούλου. Η Σταθοπούλου που είχε αντιμετωπίσει τον καρκίνο όσο ήταν ελεύθερη, νοσούσε για μήνες ως κρατούμενη με πολύ σοβαρά συμπτώματα και αντιμετώπισε την αδιαφορία και τον εμπαιγμό. Γιατροί του νοσοκομείου των φυλακών Κορυδαλλού ‘‘Άγιος Παύλος’’ αρνούνταν να την πάνε σε εξωτερικό νοσοκομείο δηλώνοντας ότι προσποιείται την άρρωστη. Την πήγαν στο νοσοκομείο όταν ο καρκίνος κατέστρεψε τον εγκέφαλό της και άρχισε να παραληρεί. Λίγες βδομάδες αργότερα πέθανε. Δεν δόθηκε κανένα περιθώριο ούτε στους γιατρούς του εξωτερικού νοσοκομείου ούτε στην ίδια την Σταθοπούλου να παλέψει άλλη μια φορά με τον καρκίνο. Την ‘‘ευκαιρία’’ αυτή της την αφαίρεσε η φυλακή. Τότε οι συγκρατούμενές της είχαμε αντιδράσει πραγματοποιώντας κινητοποίηση εν είδη κατάληψης στις φυλακές (δεν αφήναμε την υπηρεσία να μπει στην πτέρυγα) που όμως καταστάλθηκε από την υπηρεσία, κατ’ εντολή του Υπουργείου Δικαιοσύνης όπως μας δήλωσαν. Είναι εξάλλου γνωστή η επιλεκτική στάση τόσο του Υπουργείου όσο και της υπηρεσίας του Κορυδαλλού απέναντι στις κινητοποιήσεις που εκδηλώνονται αφού σημασία δεν έχει το ‘‘αντικείμενο’’ όσο το ποιός τις κάνει.
Άλλη χρονίζουσα κατάσταση στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού, είναι αυτή της κρατούμενης Δέσποινας Παναγιωτοπούλου, που πάσχει από σοβαρή περίπτωση διαβήτη(διαβητικό πόδι). Η Παναγιωτοπούλου φτωχή αθίγγανη μεγάλης ηλικίας που έχει μπει πολλές φορές στη φυλακή, είχε πριν τη σύλληψή της πρόβλημα με το πόδι λόγω του διαβήτη. Είναι στη φυλακή έναν χρόνο και το πρόβλημα της έχει επιδεινωθεί ενώ υποφέρει από πόνους. Ενώ ο χειρουργός της φυλακής ζητά επανειλημμένα να την στείλουν σε εξωτερικό νοσοκομείο, η υπεύθυνη του ιατρείου αρνείται να κάνει το καθήκον της. Το γεγονός ότι μπήκε στη φυλακή με πρόβλημα, δεν νομιμοποιεί την αδιαφορία που αντιμετωπίζει, ούτε να της κόψουν τελικά το πόδι.
Ο κοινωνικός ρατσισμός τον οποίο αντιμετωπίζουν τις κρατούμενες και τους κρατούμενους στις φυλακές δεν είναι μικρό φαινόμενο. Ακόμα και από ορισμένους γιατρούς σε φυλακή μπορεί κάποιος να ακούσει: ‘‘ Όταν έκανες ό,τι έκανες δεν σκεφτόσουν την υγεία σου’’ ή ‘‘έκανες ό,τι έκανες και τώρα έρχεσαι σε εμάς να σε κάνουμε καλά’’. Την παραπάνω φράση την άκουσε και η Δέσποινα Ζαχαρίου, και η Ζαχαρίου είναι αθίγγανη, όμως αυτός ο κοινωνικός ρατσισμός όταν εκδηλώνεται προεκτείνεται σε όλες τις φυλετικές και εθνικές κατηγορίες κρατουμένων.
Στοιχεία και στατιστικές για τους θανάτους στις ελληνικές φυλακές από το Υπουργείο Δικαιοσύνης δεν υπάρχουν. Ή μάλλον…είναι καλά κρυμμένα. Το 2016 ‘‘εξαφανίστηκε’’ από το Υπουργείο Δικαιοσύνης βιβλίο που περιείχε αριθμούς και στατιστικά στοιχεία των θανάτων στις φυλακές τις τελευταίες 3 δεκαετίες. Το βέβαιο είναι ότι τα ποσοστά θνησιμότητας στις φυλακές είναι μεγαλύτερα απ’ ότι για τον υπόλοιπο πληθυσμό.
Κορυφαίο γεγονός που δείχνει πως από μικρό πρόβλημα υγείας, μπορεί ένας κρατούμενος να χάσει τη ζωή του, είναι ο θάνατος του Ζώσου Μαλτέζου από χαλασμένο δόντι στις 2/2/18. Ένα πρόβλημα που για έναν ελεύθερο άνθρωπο δεν θα ήταν τίποτα, για τον κρατούμενο ήταν αιτία θανάτου. Και αυτό γιατί η υπηρεσία των φυλακών Μαλανδρίνου έδειξε αδιαφορία και όταν τελικά μετά από πολλές ημέρες μεταφέρθηκε στις φυλακές της Λάρισας προκειμένου να πάει σε νοσοκομείο, πέθανε στο κελί του από σηψαιμία. Στις φυλακές Μαλανδρίνου όπως και στις περισσότερες φυλακές δεν υπάρχουν γιατροί. Όταν δε, η φυλακή βρίσκεται εκτός του αστικού ιστού, οι κίνδυνοι πολλαπλασιάζονται, αφού η μεταγωγή σε νοσοκομείο δεν γίνεται εύκολα. Το ‘‘ήσσονος’’ σημασίας πρόβλημα του Μαλτέζου που τελικά κατέληξε θανάσιμο, ήταν προφανώς ο λόγος που η υπηρεσία της φυλακής αδιαφόρησε πλήρως γι’ αυτόν. Ο θάνατος αυτός ήταν χωρίς περιστροφές, ωμή δολοφονία.Το ίδιο ισχύει και για κάθε πρόβλημα υγείας που δεν αντιμετωπίζεται έγκαιρα ή επαρκώς και που θέτει σε κίνδυνο τη ζωή των κρατουμένων.
Μια άλλη κρατούμενη από τις φυλακές της Θήβας (Μ.Σ) με απόστημα στο δόντι, αναγκάστηκε να κάνει εξαγωγή μόνη της αφού δεν της έδιναν αντιβίωση και η κατάστασή της χειροτέρευε. Ο θάνατος του Ζώζου Μαλτέζου πήρε μεγάλες διαστάσεις γιατί η οικογένειά του το δημοσιοποίησε. Όμως τα περισσότερα γεγονότα μένουν στην αφάνεια και δεν μαθαίνονται ποτέ.
Από την εγκληματική αδιαφορία της υπηρεσίας πέθανε κρατούμενος με προβλήματα στην καρδιά το φθινόπωρο του 2017 στα Χανιά γιατί δεν του έδιναν τα φάρμακά που έπρεπε να παίρνει. Αυτή η είδηση πέρασε στα ‘‘ψιλά’’.
Στο νοσοκομείο των φυλακών Κορυδαλλού ‘‘Άγιος Παύλος’’ εγκαταλείπονται βαριά άρρωστοι άνδρες κρατούμενοι χωρίς την αναγκαία ιατρική κάλυψη. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχουν πεθάνει πάνω από 100 κρατούμενοι, ενώ από τις 4/12/2016 έως τις 2/10/20017 έχουν δηλωθεί 25 θάνατοι σε αυτό. Έχουν γίνει πολλές καταγγελίες για το νοσοκομείο των φυλακών Κορυδαλλού όμως τίποτα δεν έχει γίνει. Το νοσοκομείο αυτό δεν παρέχει ιατρική μέριμνα για τις σοβαρές ασθένειες των κρατουμένων που κρατούνται σε αυτό, δεν έχει την υλικοτεχνική υποδομή και ούτε καν τα βασικά φάρμακα και αναλώσιμα που χρειάζονται.
‘‘Αυτοκτονίες, ψυχικά νοσήματα, στρατιωτικοποίηση των φυλακών και ο νέος Σωφρονιστικός Κώδικας''
Ως πρώτη αιτία θανάτου στις φυλακές δηλώνεται η αυτοκτονία. Στο νοσοκομείο ‘‘Άγιος Παύλος’’ στις αρχές της χρονιάς βρέθηκε κρεμασμένος στην απομόνωση οροθετικός κρατούμενος. Το ίδιο διάστημα στις φυλακές Χανίων έδωσε τέλος στη ζωή του άλλος κρατούμενος με τον ίδιο τρόπο. Η ψυχολογική πίεση που βιώνουν οι κρατούμενοι είναι ανάλογη των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους, (τοξικοεξαρτημένοι, άρρωστοι, άποροι κλπ) και των συνθηκών κράτησης, έτσι κάποιοι από αυτούς βάζουν τέλος στη ζωή τους. Οι συνθήκες κράτησης θα επιδεινωθούν και η πίεση πάνω στους κρατούμενους θα αυξηθεί με το νέο πιο αυστηρό πλαίσιο με την στρατιωτικοποίηση των φυλακών που προωθεί το Υπουργείο Δικαιοσύνης με τον νέο Σωφρονιστικό Κώδικα, όπως αναλυτικά καταγράφει στο κείμενο που έχει δημοσιεύσει η Αγωνιστική Ένωση Κρατουμένων. Σε πολλά άρθρα αποτυπώνεται αυτή η στόχευση. Κυρίαρχο είναι το άρθρο 8 παράγραφος 2 και 4 σημειώσεις ζ, η, θ, ι που αλλάζει το κέντρο λήψης αποφάσεων στις φυλακές, εισάγοντας για πρώτη φορά στην ιστορία την εξωτερική φρουρά στο συμβούλιο της φυλακής και μαζί με αυτήν μπαίνει στον πυρήνα της σύγχρονης ‘‘σωφρονιστικής’’ πολιτικής η βία, η απειλή βίας και η κατά-στολή. Προς την ίδια κατεύθυνση λειτουργεί και το άρθρο 63 παράγραφος 1, όπου αναφέρεται ρητά για πρώτη φορά από το 1989, η χρήση βίας από υπαλλήλους πάνω στους κρατούμενους. Το άρθρο 11 που επαναφέρει τις φυλακές τύπου Γ΄είναι η κορύφωση της καταστολής σε κρατούμενους που θα εισέρχονται σε καθεστώς εξαίρεσης, ενώ στην παράγραφο 6 σημείωση α προβλέπεται η απομόνωση όσων έχουν αυτοκαταστροφική συμπεριφορά. Ποιά όμως θα είναι η κατάληξη όσων επι-χειρούν να βάζουν τέλος στη ζωή τους αν βρεθούν και σε καθεστώς απομόνωσης; Στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού αυτοκτονικές απόπειρες έχουν αποτραπεί από τις ίδιες τις κρατούμενες που ζουν στον ίδιο χώρο. Το άρθρο 11 με την απομόνωση ‘‘υπογράφει’’ την θανατική καταδίκη των ψυχικά ευάλωτων κρατουμένων, αφού όχι μόνο θα αυξάνεται η πίεση πάνω τους, αλλά δεν θα έχουν κανέναν δίπλα τους να…τους προλαβαίνει. Καθώς το πλαίσιο κράτησης θα γίνεται όλο και πιο ασφυκτικό, θα αυξάνεται και η θνησιμότητα στις φυλακές είτε από αρρώστιες είτε από αυτοκτονίες. Ένας άρρωστος κρατούμενος ήδη δεν έχει τα περιθώρια να αντιμετωπίζει την όποια αδικία ή την αδιαφορία από την εκάστοτε υπηρεσία και να διεκδικήσει την αναγκαία για την επιβίωσή του ιατροφαρμακευτικής φροντίδας. Στο νέο πλαίσιο κράτησης που θα διαμορφώσει ο νέος Σωφρονιστικός Κώδικας η διαμαρτυρία και η διεκδίκηση, νομιμοποιείται να αντιμετωπίζεται ακόμα και με την βία! Η μόνη νομιμοποιημένη ‘‘διέξοδος’’ που δίδεται από το σύστημα των φυλακών είναι τα ψυχοφάρμακα.Αυτά χορηγούνται ‘‘μαγικά’’ και υπάρχουν σε αφθονία για να ‘‘αντιμετωπίσουν’’ οι κρατούμενοι την πίεση της φυλακής, με την φαρμακευτική καταστολή.Τα αποτελέσματα της ψυχιατρικοποίησης των κρατουμένων είναι καταστροφικά: Άνθρωποι ψυχικά υγιείς μετατρέπονται σε ημίτρελοι ή τρελοί, οι εύθραυστες ισορροπίες στις φυλακές διαλύονται ευκολότερα ενώ η ‘‘διέξοδος’’ της αυτοκτονίας έρχεται ακόμα πιο κοντά. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτοκαταστροφική συμπεριφορά έχουν όσοι και όσες παίρνουν με τις χούφτες ψυχοφάρμακα.
Το κράτος και το σωφρονιστικό σύστημα μας θέλει την καθεμιά και τον καθένα μόνο του απέναντί του ώστε να κατοχυρώνεται η αδυναμία και η ματαιότητα της διεκδίκησης των δικαιωμάτων των κρατουμένων.Τα δικαιώματα αυτά θα καταστρατηγηθούν με το νέο Σωφρονιστικό Κώδικα σε μεγάλο βαθμό.Κανένα πρόβλημα στη φυλακή δεν είναι ατομικό. Κάθε ιστορία αυτοανακλά προβλήματα πολύ ευρύτερα που αγγίζουν τον καθένα.Για να μην γίνονται οι φυλακές κρεματόρια για τους κρατούμενους, για να μην μετατρέπεται η όποια ποινή μέσω των συνθηκών κράτησης σε θανατική καταδίκη, χρειάζεται αλληλεγγύη και αντίσταση:
Να σταματήσει η εγκληματική αδιαφορία και ο εμπαιγμός απέναντι στη ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΖΑΧΑΡΙΟΥ. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης και η υπηρεσία των φυλακών Κορυδαλλού είναι οι υπεύθυνοι για την εξέλιξη της υγείας της.
Να μεταφερθεί άμεσα στο νοσοκομείο η ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ.
Φυλακές χωρίς δυνατότητα άμεσης ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης δεν μπορούν να υπάρχουν. Ιατρική φροντίδα και φάρμακα σε όλες τις φυλακές.
Όχι στην εξόντωση μέσω των ψυχοφαρμάκων. Να παρέχονται δημιουργικές διέξοδοι για τους κρατούμενους και να εξετάζονται οι ψυχικά ασθενείς με ιατρικούς και όχι με καπιταλιστικούς όρους.
Όχι στο νέο Σωφρονιστικό Κώδικα, όχι στην στρατιωτικοποίηση των φυλακών, τις απομονώσεις και τα καθεστώτα εξαίρεσης.
Τα προβλήματα υγείας στις φυλακές είναι αντικειμενικά ένα από τα μεγαλύτερα, αν όχι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Η φυλακή μπορεί μεν να είναι μια δύσκολη πραγματικότητα όμως είναι ένας πραγματικός εφιάλτης για όσους έχουν κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας, αφού δεν γνωρίζουν τελικά αν θα βγουν από την φυλακή ζωντανοί ή νεκροί!
Ένας κρατούμενος/νη δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο τα συνήθη προβλήματα που αντιμετωπίζει ένας άνθρωπος ελεύθερος, με το ‘‘διαλυμένο’’ σύστημα υγείας και τις ελλείψεις του αλλά βρίσκεται στο έλεος του συστήματος εγκλεισμού με ότι αυτό συνεπάγεται: ελλείψεις ιατρών, ιατροφαρμακευτικών υλικών, αδιαφορία, εγκατάλειψη, γραφειοκρατία, κοινωνικό ρατσισμό και εκδικητικότητα από τις υπηρεσίες και ενίοτε από τους γιατρούς που δουλεύουν στις φυλακές.
Μέσα σε αυτό το ‘‘πλέγμα’’ προβλημάτων παγιδεύτηκε η συγκρατούμενή μας Δέσποινα Ζαχαρίου, που πάσχει από καρκίνο. Όταν συνελήφθη τον Οκτώβρη του 2017 δεν είχε πρόβλημα. Τρία χρόνια πριν την σύλληψή της είχε δώσει μάχη με τον καρκίνο του στήθους και τα είχε καταφέρει. Έκανε τις αναγκαίες εξετάσεις και λάμβανε ιατροφαρμακευτική αγωγή που βοηθούσε ώστε να μην εμφανιστεί ξανά καρκίνος. Το οικογενειακό της ιστορικό είναι η ‘‘σφραγίδα’’ του κινδύνου που την απειλεί: Η μητέρα της πέθανε από καρκίνο του μαστού στην ίδια ηλικία με αυτήν, στα 36 της χρόνια. Το ίδιο και η αδερφή της μητέρας της. Με ένα τέτοιο ιστορικό βρέθηκε στην φυλακή. Την αγωγή που έπαιρνε έξω, δεν την πήρε ποτέ παρόλο που την ζητούσε. Είχε μαζί της το βιβλιάριο υγείας της που έγραφε κάθε εξέταση, χειρουργείο, ακτινοβολίες, θεραπείες. Κανένας δεν την πήρε στα σοβαρά. Μέχρι που ψηλάφισε μόνη της , την πρώτη ‘‘ύποπτη εστία’’ στο στήθος. Από εκεί ξεκίνησε μια Οδύσσεια για την Δέσποινα, που κράτησε μήνες αφού το ιστορικό της δεν έλεγε τίποτα στους υπεύθυνους της φυλακής για το επείγον της κατάστασης. Από τις αρχές Δεκέμβρη έχει κάνει συνολικά οκτώ μεταγωγές σε διάφορα νοσοκομεία ανά την Αττική. Δύο φορές στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας, 3 φορές στο ‘‘Μεταξά’’ και 3 φορές στον ‘’Ευαγγελισμό’’. Στις διαμαρτυρίες της στην υπηρεσία για την έλλειψη σχεδίου και τις καθυστερήσεις, η απάντηση ήταν: ‘‘αφού σε πάμε σε νοσοκομεία’’.
Σε έξι από αυτές την έστειλαν χωρίς καν τον φάκελο με το ιστορικό της και οι γιατροί, χωρίς να γνωρίζουν μέσω εξετάσεων περί τίνος πρόκειται, έκαναν τις εξετάσεις κινούμενοι οι ίδιοι από την αίσθηση του επείγοντος ενώ διαμαρτύρονταν στην εξωτερική φρουρά που την συνόδευε, αλλά και στην υπηρεσία σε ορισμένες περιπτώσεις. Στον Ευαγγελισμό σε μία επίσκεψη δεν την έστειλαν μόνο χωρίς τον φάκελό της αλλά και χωρίς να έχουν καν κλείσει ραντεβού! Πολλοί γιατροί αλλά και η εξωτερική φρουρά έλεγαν ότι δεν ήταν λίγες οι φορές που έκαναν μεταγωγές ασθενών κρατουμένων γυναικών και από τις φυλακές της Θήβας σε νοσοκομεία, μάταια, αφού ‘‘ξεχνούσαν’’.. τον ιατρικό τους φάκελο στη φυλακή. Σε μια τέτοια περίπτωση κρατούμενη με καρκίνο από την Θήβα έκανε 3 τέτοιες μεταγωγές για ακτινοβολίες και αφού είχε εγχειριστεί για αφαίρεση όγκου, με αποτέλεσμα να ξεκινήσει τη θεραπεία της 3 μήνες μετά την επέμβαση.
Η εξέταση που έπρεπε να κάνει η Δέσποινα Ζαχαρίου (FNA μαστού-βιοψία) ήταν αδύνατον να γίνει και οι γιατροί την έστειλαν πίσω στη φυλακή. Ότι το καθ’ ύλην αρμόδιο νοσο-κομείο γι’ αυτή την περίπτωση από όσα την πήγαν ήταν το ‘‘Μεταξά’’ και ότι εκεί υπήρχε από το προηγούμενο ιστορικό της, αλλά και ο γιατρός που την είχε εγχειρήσει τρία χρόνια πριν, δεν απασχόλησε! Στο Γ.Κ.Ν Νίκαιας π.χ., ρωτούσαν γιατί την πήγαν εκεί. Τελικά η Ζαχαρίου, από έναν μικρό όγκο που είχε τον Νοέμβριο, κατέληξε να επεκταθεί το πρόβλημά της και οι ‘‘ύποπτες εστίες’’ να έχουν πολλαπλασιαστεί. Την εξέταση για την βιοψία, μετά από τόσους μήνες, την έκανε στις αρχές Μαΐου στο νοσοκομείο ‘‘Μεταξά’’. Εν τω μεταξύ, σε προηγούμενη μεταγωγή της στον ‘‘Ευαγγελισμό’’ όπου διαπιστώθηκε ότι είχε πολλούς όγκους με τον μεγαλύτερο 6,4 εκατοστά, της δήλωσαν οι ογκολόγοι πως θα πρέπει να κάνει ολική μαστεκτομή. Ωστόσο στη φυλακή γνώριζαν ότι το πρόβλημά της έχει πολλαπλασιαστεί από τον Μάρτιο. Παρά τα όσα έχουν γίνει, η Δέσποινα είναι δυνατή και δηλώνει πως θα παλέψει με τον καρκίνο για ακόμα μια φορά. Όμως δεν εξαρτάται μόνο από την ίδια. Εξαρτάται κυρίως από ένα καθεστώς που καταντά εγκληματικό.
Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από το θάνατο της κρατούμενης Βασιλικής Σταθοπούλου. Η Σταθοπούλου που είχε αντιμετωπίσει τον καρκίνο όσο ήταν ελεύθερη, νοσούσε για μήνες ως κρατούμενη με πολύ σοβαρά συμπτώματα και αντιμετώπισε την αδιαφορία και τον εμπαιγμό. Γιατροί του νοσοκομείου των φυλακών Κορυδαλλού ‘‘Άγιος Παύλος’’ αρνούνταν να την πάνε σε εξωτερικό νοσοκομείο δηλώνοντας ότι προσποιείται την άρρωστη. Την πήγαν στο νοσοκομείο όταν ο καρκίνος κατέστρεψε τον εγκέφαλό της και άρχισε να παραληρεί. Λίγες βδομάδες αργότερα πέθανε. Δεν δόθηκε κανένα περιθώριο ούτε στους γιατρούς του εξωτερικού νοσοκομείου ούτε στην ίδια την Σταθοπούλου να παλέψει άλλη μια φορά με τον καρκίνο. Την ‘‘ευκαιρία’’ αυτή της την αφαίρεσε η φυλακή. Τότε οι συγκρατούμενές της είχαμε αντιδράσει πραγματοποιώντας κινητοποίηση εν είδη κατάληψης στις φυλακές (δεν αφήναμε την υπηρεσία να μπει στην πτέρυγα) που όμως καταστάλθηκε από την υπηρεσία, κατ’ εντολή του Υπουργείου Δικαιοσύνης όπως μας δήλωσαν. Είναι εξάλλου γνωστή η επιλεκτική στάση τόσο του Υπουργείου όσο και της υπηρεσίας του Κορυδαλλού απέναντι στις κινητοποιήσεις που εκδηλώνονται αφού σημασία δεν έχει το ‘‘αντικείμενο’’ όσο το ποιός τις κάνει.
Άλλη χρονίζουσα κατάσταση στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού, είναι αυτή της κρατούμενης Δέσποινας Παναγιωτοπούλου, που πάσχει από σοβαρή περίπτωση διαβήτη(διαβητικό πόδι). Η Παναγιωτοπούλου φτωχή αθίγγανη μεγάλης ηλικίας που έχει μπει πολλές φορές στη φυλακή, είχε πριν τη σύλληψή της πρόβλημα με το πόδι λόγω του διαβήτη. Είναι στη φυλακή έναν χρόνο και το πρόβλημα της έχει επιδεινωθεί ενώ υποφέρει από πόνους. Ενώ ο χειρουργός της φυλακής ζητά επανειλημμένα να την στείλουν σε εξωτερικό νοσοκομείο, η υπεύθυνη του ιατρείου αρνείται να κάνει το καθήκον της. Το γεγονός ότι μπήκε στη φυλακή με πρόβλημα, δεν νομιμοποιεί την αδιαφορία που αντιμετωπίζει, ούτε να της κόψουν τελικά το πόδι.
Ο κοινωνικός ρατσισμός τον οποίο αντιμετωπίζουν τις κρατούμενες και τους κρατούμενους στις φυλακές δεν είναι μικρό φαινόμενο. Ακόμα και από ορισμένους γιατρούς σε φυλακή μπορεί κάποιος να ακούσει: ‘‘ Όταν έκανες ό,τι έκανες δεν σκεφτόσουν την υγεία σου’’ ή ‘‘έκανες ό,τι έκανες και τώρα έρχεσαι σε εμάς να σε κάνουμε καλά’’. Την παραπάνω φράση την άκουσε και η Δέσποινα Ζαχαρίου, και η Ζαχαρίου είναι αθίγγανη, όμως αυτός ο κοινωνικός ρατσισμός όταν εκδηλώνεται προεκτείνεται σε όλες τις φυλετικές και εθνικές κατηγορίες κρατουμένων.
Στοιχεία και στατιστικές για τους θανάτους στις ελληνικές φυλακές από το Υπουργείο Δικαιοσύνης δεν υπάρχουν. Ή μάλλον…είναι καλά κρυμμένα. Το 2016 ‘‘εξαφανίστηκε’’ από το Υπουργείο Δικαιοσύνης βιβλίο που περιείχε αριθμούς και στατιστικά στοιχεία των θανάτων στις φυλακές τις τελευταίες 3 δεκαετίες. Το βέβαιο είναι ότι τα ποσοστά θνησιμότητας στις φυλακές είναι μεγαλύτερα απ’ ότι για τον υπόλοιπο πληθυσμό.
Κορυφαίο γεγονός που δείχνει πως από μικρό πρόβλημα υγείας, μπορεί ένας κρατούμενος να χάσει τη ζωή του, είναι ο θάνατος του Ζώσου Μαλτέζου από χαλασμένο δόντι στις 2/2/18. Ένα πρόβλημα που για έναν ελεύθερο άνθρωπο δεν θα ήταν τίποτα, για τον κρατούμενο ήταν αιτία θανάτου. Και αυτό γιατί η υπηρεσία των φυλακών Μαλανδρίνου έδειξε αδιαφορία και όταν τελικά μετά από πολλές ημέρες μεταφέρθηκε στις φυλακές της Λάρισας προκειμένου να πάει σε νοσοκομείο, πέθανε στο κελί του από σηψαιμία. Στις φυλακές Μαλανδρίνου όπως και στις περισσότερες φυλακές δεν υπάρχουν γιατροί. Όταν δε, η φυλακή βρίσκεται εκτός του αστικού ιστού, οι κίνδυνοι πολλαπλασιάζονται, αφού η μεταγωγή σε νοσοκομείο δεν γίνεται εύκολα. Το ‘‘ήσσονος’’ σημασίας πρόβλημα του Μαλτέζου που τελικά κατέληξε θανάσιμο, ήταν προφανώς ο λόγος που η υπηρεσία της φυλακής αδιαφόρησε πλήρως γι’ αυτόν. Ο θάνατος αυτός ήταν χωρίς περιστροφές, ωμή δολοφονία.Το ίδιο ισχύει και για κάθε πρόβλημα υγείας που δεν αντιμετωπίζεται έγκαιρα ή επαρκώς και που θέτει σε κίνδυνο τη ζωή των κρατουμένων.
Μια άλλη κρατούμενη από τις φυλακές της Θήβας (Μ.Σ) με απόστημα στο δόντι, αναγκάστηκε να κάνει εξαγωγή μόνη της αφού δεν της έδιναν αντιβίωση και η κατάστασή της χειροτέρευε. Ο θάνατος του Ζώζου Μαλτέζου πήρε μεγάλες διαστάσεις γιατί η οικογένειά του το δημοσιοποίησε. Όμως τα περισσότερα γεγονότα μένουν στην αφάνεια και δεν μαθαίνονται ποτέ.
Από την εγκληματική αδιαφορία της υπηρεσίας πέθανε κρατούμενος με προβλήματα στην καρδιά το φθινόπωρο του 2017 στα Χανιά γιατί δεν του έδιναν τα φάρμακά που έπρεπε να παίρνει. Αυτή η είδηση πέρασε στα ‘‘ψιλά’’.
Στο νοσοκομείο των φυλακών Κορυδαλλού ‘‘Άγιος Παύλος’’ εγκαταλείπονται βαριά άρρωστοι άνδρες κρατούμενοι χωρίς την αναγκαία ιατρική κάλυψη. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχουν πεθάνει πάνω από 100 κρατούμενοι, ενώ από τις 4/12/2016 έως τις 2/10/20017 έχουν δηλωθεί 25 θάνατοι σε αυτό. Έχουν γίνει πολλές καταγγελίες για το νοσοκομείο των φυλακών Κορυδαλλού όμως τίποτα δεν έχει γίνει. Το νοσοκομείο αυτό δεν παρέχει ιατρική μέριμνα για τις σοβαρές ασθένειες των κρατουμένων που κρατούνται σε αυτό, δεν έχει την υλικοτεχνική υποδομή και ούτε καν τα βασικά φάρμακα και αναλώσιμα που χρειάζονται.
‘‘Αυτοκτονίες, ψυχικά νοσήματα, στρατιωτικοποίηση των φυλακών και ο νέος Σωφρονιστικός Κώδικας''
Ως πρώτη αιτία θανάτου στις φυλακές δηλώνεται η αυτοκτονία. Στο νοσοκομείο ‘‘Άγιος Παύλος’’ στις αρχές της χρονιάς βρέθηκε κρεμασμένος στην απομόνωση οροθετικός κρατούμενος. Το ίδιο διάστημα στις φυλακές Χανίων έδωσε τέλος στη ζωή του άλλος κρατούμενος με τον ίδιο τρόπο. Η ψυχολογική πίεση που βιώνουν οι κρατούμενοι είναι ανάλογη των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους, (τοξικοεξαρτημένοι, άρρωστοι, άποροι κλπ) και των συνθηκών κράτησης, έτσι κάποιοι από αυτούς βάζουν τέλος στη ζωή τους. Οι συνθήκες κράτησης θα επιδεινωθούν και η πίεση πάνω στους κρατούμενους θα αυξηθεί με το νέο πιο αυστηρό πλαίσιο με την στρατιωτικοποίηση των φυλακών που προωθεί το Υπουργείο Δικαιοσύνης με τον νέο Σωφρονιστικό Κώδικα, όπως αναλυτικά καταγράφει στο κείμενο που έχει δημοσιεύσει η Αγωνιστική Ένωση Κρατουμένων. Σε πολλά άρθρα αποτυπώνεται αυτή η στόχευση. Κυρίαρχο είναι το άρθρο 8 παράγραφος 2 και 4 σημειώσεις ζ, η, θ, ι που αλλάζει το κέντρο λήψης αποφάσεων στις φυλακές, εισάγοντας για πρώτη φορά στην ιστορία την εξωτερική φρουρά στο συμβούλιο της φυλακής και μαζί με αυτήν μπαίνει στον πυρήνα της σύγχρονης ‘‘σωφρονιστικής’’ πολιτικής η βία, η απειλή βίας και η κατά-στολή. Προς την ίδια κατεύθυνση λειτουργεί και το άρθρο 63 παράγραφος 1, όπου αναφέρεται ρητά για πρώτη φορά από το 1989, η χρήση βίας από υπαλλήλους πάνω στους κρατούμενους. Το άρθρο 11 που επαναφέρει τις φυλακές τύπου Γ΄είναι η κορύφωση της καταστολής σε κρατούμενους που θα εισέρχονται σε καθεστώς εξαίρεσης, ενώ στην παράγραφο 6 σημείωση α προβλέπεται η απομόνωση όσων έχουν αυτοκαταστροφική συμπεριφορά. Ποιά όμως θα είναι η κατάληξη όσων επι-χειρούν να βάζουν τέλος στη ζωή τους αν βρεθούν και σε καθεστώς απομόνωσης; Στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού αυτοκτονικές απόπειρες έχουν αποτραπεί από τις ίδιες τις κρατούμενες που ζουν στον ίδιο χώρο. Το άρθρο 11 με την απομόνωση ‘‘υπογράφει’’ την θανατική καταδίκη των ψυχικά ευάλωτων κρατουμένων, αφού όχι μόνο θα αυξάνεται η πίεση πάνω τους, αλλά δεν θα έχουν κανέναν δίπλα τους να…τους προλαβαίνει. Καθώς το πλαίσιο κράτησης θα γίνεται όλο και πιο ασφυκτικό, θα αυξάνεται και η θνησιμότητα στις φυλακές είτε από αρρώστιες είτε από αυτοκτονίες. Ένας άρρωστος κρατούμενος ήδη δεν έχει τα περιθώρια να αντιμετωπίζει την όποια αδικία ή την αδιαφορία από την εκάστοτε υπηρεσία και να διεκδικήσει την αναγκαία για την επιβίωσή του ιατροφαρμακευτικής φροντίδας. Στο νέο πλαίσιο κράτησης που θα διαμορφώσει ο νέος Σωφρονιστικός Κώδικας η διαμαρτυρία και η διεκδίκηση, νομιμοποιείται να αντιμετωπίζεται ακόμα και με την βία! Η μόνη νομιμοποιημένη ‘‘διέξοδος’’ που δίδεται από το σύστημα των φυλακών είναι τα ψυχοφάρμακα.Αυτά χορηγούνται ‘‘μαγικά’’ και υπάρχουν σε αφθονία για να ‘‘αντιμετωπίσουν’’ οι κρατούμενοι την πίεση της φυλακής, με την φαρμακευτική καταστολή.Τα αποτελέσματα της ψυχιατρικοποίησης των κρατουμένων είναι καταστροφικά: Άνθρωποι ψυχικά υγιείς μετατρέπονται σε ημίτρελοι ή τρελοί, οι εύθραυστες ισορροπίες στις φυλακές διαλύονται ευκολότερα ενώ η ‘‘διέξοδος’’ της αυτοκτονίας έρχεται ακόμα πιο κοντά. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτοκαταστροφική συμπεριφορά έχουν όσοι και όσες παίρνουν με τις χούφτες ψυχοφάρμακα.
Το κράτος και το σωφρονιστικό σύστημα μας θέλει την καθεμιά και τον καθένα μόνο του απέναντί του ώστε να κατοχυρώνεται η αδυναμία και η ματαιότητα της διεκδίκησης των δικαιωμάτων των κρατουμένων.Τα δικαιώματα αυτά θα καταστρατηγηθούν με το νέο Σωφρονιστικό Κώδικα σε μεγάλο βαθμό.Κανένα πρόβλημα στη φυλακή δεν είναι ατομικό. Κάθε ιστορία αυτοανακλά προβλήματα πολύ ευρύτερα που αγγίζουν τον καθένα.Για να μην γίνονται οι φυλακές κρεματόρια για τους κρατούμενους, για να μην μετατρέπεται η όποια ποινή μέσω των συνθηκών κράτησης σε θανατική καταδίκη, χρειάζεται αλληλεγγύη και αντίσταση:
Να σταματήσει η εγκληματική αδιαφορία και ο εμπαιγμός απέναντι στη ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΖΑΧΑΡΙΟΥ. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης και η υπηρεσία των φυλακών Κορυδαλλού είναι οι υπεύθυνοι για την εξέλιξη της υγείας της.
Να μεταφερθεί άμεσα στο νοσοκομείο η ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ.
Φυλακές χωρίς δυνατότητα άμεσης ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης δεν μπορούν να υπάρχουν. Ιατρική φροντίδα και φάρμακα σε όλες τις φυλακές.
Όχι στην εξόντωση μέσω των ψυχοφαρμάκων. Να παρέχονται δημιουργικές διέξοδοι για τους κρατούμενους και να εξετάζονται οι ψυχικά ασθενείς με ιατρικούς και όχι με καπιταλιστικούς όρους.
Όχι στο νέο Σωφρονιστικό Κώδικα, όχι στην στρατιωτικοποίηση των φυλακών, τις απομονώσεις και τα καθεστώτα εξαίρεσης.
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΤΗΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΣΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ (υπέγραψαν 38 γυναίκες του ισογείου)
6/5/18

Τετάρτη 2 Μαΐου 2018

ΟΙ ΠΛΕΙΑΔΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΑΣΠΙΩΤΗ ΓΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ (ΚΑΤ' ΕΦΕΣΗ)

Η Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα - Πλειάδες βρέθηκε ως παρατηρητής σήμερα 2 Μάη 2018 στο ακροατήριο της κατ' έφεση Δίκης με κατηγορούμενο τον Παναγιώτη Ασπιώτη, στα πλαίσια του εγχειρήματος τεκμηρίωσης του "φαινομένου" να κατηγορούνται για το αδίκημα της "Αντίστασης" πρόσωπα στα οποία ασκείται υπέρμετρη αστυνομική βία ή που γίνονται θύματα βασανισμού αμέσως μετά τη θυματοποίησή τους.
Οι "2 ταχύτητες" που συνήθως συναντώνται στη διερεύνηση των αδικημάτων αυτών (ταχύτητα στη διερεύνηση ευθυνών από την καταγγελία αστυνομικών για "αντίσταση", με παράλληλη αργοπορία στη διερεύνηση των καταγγελιών για "βασανιστήρια και άλλες σοβαρές προσβολές της ανθρώπινης αξιοπρέπειας"), καθώς και ο ρόλος του Συνηγόρου του Πολίτη, υπό την ιδιότητά του ως "Μηχανισμού Διερεύνησης", είναι στοιχεία που επίσης ενδιαφέρουν ως παράμετροι για τη σχετική έρευνα, στα πλαίσια της οποίας πληθώρα Δικηγόρων έχουν προσκληθεί να συμβάλλουν με το δικό τους υλικό και την δική τους εμπειρία από παρόμοιες υποθέσεις που χειρίστηκαν.
Παράλληλα, τις Πλειάδες ενδιαφέρει ο τρόπος με τον οποίον οι Αρχές αντιλαμβάνονται  και ερμηνεύουν την "υποχρεωτικοτητα" στη λήψη DNA και το εύρος των αρμοδιοτήτων και καθηκόντων τους σχετικά.
Είναι πάγια θέση του φορέα μας ότι η λήψη γενετικού υλικού δεν μπορεί να γίνεται με χρήση βίας και εξαναγκασμού. Υποχρεωτικό δεν σημαίνει "με κάθε μέσο". Δεν σημαίνει ότι κρατικά όργανα μπορούν να βασανίζουν προκειμένου να κάμψουν τη βούληση συλληφθέντος ή διωκόμενου πολίτη. Σημαίνει ενδεχομένως (αν η εντολή είναι νόμιμη κι έχουν τηρηθεί όλα τα διαδικαστικά δικαιώματα του κατηγορουμένου) ότ, σε περίπτωση άρνησης, ο αρνούμενος μπορεί να διωχθεί για απείθεια.
Πάντως, οφείλουμε να παρατηρήσουμε ότι Γάλλος υπήκοος που καταδικάστηκε κατ' αυτόν τον τρόπο για απείθεια, προσέφυγε στο ΕΔΔΑ παραπονούμενος για την καταδίκη του (σε χρηματική ποινή 7 Ευρώ ημερησίως για 60 ημέρες). Στα πλαίσια της προσφυγής του, η Κυβέρνηση της Γαλλίας του πρότεινε "Φιλικό Διακανονισμό" και ποσό προκειμένου να αποσύρει την προσφυγή του.

Ο κατηγορούμενος αναρχικός είχε καταδικαστεί πρωτοδίκως (ο Εισαγγελέας είχε προτείνει την απαλλαγή του), ενώ στη σημερινή Δίκη αθωώθηκε (μετά από εκ νέου απαλλακτική Εισαγγελική Πρόταση.

Θεωρούμε ιδιαίτερα θετικό το γεγονός ότι η νομολογία του ΕΔΔΑ έχει κάνει την είσοδό της και στις έδρες των Δικαστηρίων.
Παρά ταύτα, επί σειράν ετών, η διερεύνηση των κακουργημάτων αστυνομικών οργάνων εκκρεμεί σε στάδιο "προκαταρκτικής εξέτασης" - διερεύνησης.
Το γεγονός ότι για την ίδια γεγονοτική βάση ο Ασπιώτης έφθασε να δικαστεί σε β' βαθμό, ενόσω ακόμα διερευνώνται "προκαταρκτικά" τα αδικήματα των αστυνομικών, είναι ενδεικτικό της έλλειψης σεβασμού στο δικαίωμα να μην υπόκειται κανείς σε βασανιστήρια, τουλάχιστον στο διαδικαστικό σκέλος του δικαιώματος, σε συνδυασμό με το δικαίωμα στη μη διάκριση.
Η παράλληλη ενεργοποίηση του Συνηγόρου του Πολίτη δεν φαίνεται να έχει "βοηθήσει" τις Αρχές στην κατεύθυνση της ταχύτερης διερεύνησης των καταγγελθέντων εγκλημάτων.
Παρόλο που κοντεύει χρόνος που η Ανεξάρτητη Αρχή έχει αναλάβει, ως "Εθνικός Μηχανισμός", τη διερεύνηση καταγγελιών βασανισμού από αστυνομικά και σωφρονιστικά όργανα, δεν γνωρίζουμε ακόμα την ύπαρξη περιπτώσεων τις οποίες διερεύνησε αυτόνομα, ασκώντας πλήρως τις διαδικαστικές της ευχέρειες.
Η "πληροφόρηση" της Αρχής από άλλα όργανα της Πολιτείας ότι "ακόμα διερευνούμε" (σε χρόνο πολλαπλάσιο του νομίμου) δεν συνιστά εκπλήρωση του σχετικού εγγυητικού ρόλου που ανέλαβε να διαδραματίσει στην έννομη τάξη μας.
Εν όψει και των ανωτέρω προβληματισμών, θα πρέπει να ζητηθεί η αιτιολόγηση της αθωωτικής απόφασης άμεσα, κάτι που συμβαίνει με αίτηση του κατηγορουμένου και όχι αυτεπάγγελτα.

#Δίκη_Αντίστασης_Ασπιώτη:
Πρόταση εισαγγελέα:
"Η απόφαση 1/2017 της ΟλΑΠ δεν υπήρχε κατά τη λήψη του γενετικού υλικού κι ούτε οι αρχές θα μπορούσαν να προβλέψουν την ύπαρξή της ώστε να λειτουργήσουν ανάλογα (για την διασφάλιση των διαδικαστικών εγγυήσεων όπως η δυνατότητα διορισμού τεχνικού συμβούλου που θα είναι παρών κατά τη λήψη γενετικού υλικού). Επικαλέστηκε δε δις και το EΔΔΑ (!) :
-για να υποστηρίξει ποια είναι τα κριτήρια της "επιτρεπτής πίεσης" : α) φύση και βαθμός εξαναγκασμού β) εγγυήσεις κατά τη διαδικασία γ) τρόπος που χρησιμοποιήθηκαν τα στοιχεία (Aaren v. UK)
-Υποστηρίζοντας ότι τo δικαίωμα σιωπής μπορεί να οδηγήσει στην ενοχή του κατηγορουμένου ως μαχητό τεκμήριο ενοχής (Saunders v. UK)
μίλησε δε και για εξισορρόπηση στην ανέυρεση της αλήθειας και στην άσκηση των υπερασπιστικών δικαιωμάτων του κατηγορούμενου
Κατά τον εισαγγελέα "ακολουθήθηκε νόμιμη διαδικασία" αλλά "προέκυψαν στοιχεία βίας που δεν ήταν αναγκαία" κάτι που τον οδήγησε στο συμπέρασμα ότι "οι αντιδράσεις του λόγω αυτού δεν μπορούν να τυποποιηθούν κατ' άρθρο 167 ΠΚ"
Συνήγορος υπεράσπισης (Παπαστεργιόπουλος):
Η ερμηνεία της Ολομέλειας του ΑΠ δε συνιστά νομοθετική αλλαγή. Άλλο το υποχρεωτικό και άλλο το εξαναγκαστό. Θα ήταν λογικό άλμα να πούμε ότι η υποχρεωτικότητα σημαίνει χρήση βίας. Δεν υπήρξε κανένα εύρημα αστυνομικού τραυματισμού.
Μάρτυρες υπεράσπισης:
α) Σαραφιανός , αντιπρόεδρος Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ)
β) Α. Ι. (φίλος Ασπιώτη)
γ) Π. Μ. (σύζυγος Ασπιώτη)
Απολογία Ασπιώτη:
Στις 6-2016 θα πήγαινα με μεταγωγή από Ναύπλιο για Κορυδαλλό για συμπληρωματική ανάκριση.
Με πλησίασαν 7-8 άτομα με κουκούλες στα κρατητήρια.
Γατζώθηκα από τα κάγκελα γιατί είχε κάμερες εκεί και αισθανόμουν πιο ασφαλής, με έριξαν κάτω και μου έβαλαν χειροπέδες. Ξεκινήσαν να με πατάνε με το γόνατο.
Ο αστυνομικός είπε να μου μπλοκάρουν τα πόδια. Μου πάτησαν τα πόδια με χειροπέδες και με το γόνατο ένας με πίεζε στα πλευρά. Με χτυπούσαν με μπουνιές στο στομάχι (γι αυτό έκανα και εμετούς μετά), μου έβαλαν μπατονέτα που την έσπασα και την κατάπια. Βάλαν άλλη. Μετά τη λήψη του υλικού συνέχισαν να με χτυπάνε με κλωτσιές και χαστούκια. Με πήγαν στο Λαικό, φοβήθηκαν μήπως έχω διάσειση, που δεν είχα και γι αυτό μεταφέρθηκα στο ΚΑΤ. Όταν μου είπαν να μου βάλουν χειροπέδες μέσα στα κρατητήρια τότε πιάστηκα από τα κάγκελα. Είδα κουκουλωμένους και φοβήθηκα. Με καθίσαν σε καρέκλα και άρχισαν να με πνίγουν, ο πνιγμός κράτησε περίπου 3 λεπτά. 20 λεπτά ήμουν στο πάτωμα με τη βία. Δεν είχα δυνατότητα αντίδρασης, ούτε με χέρια ούτε με πόδια.
Παρατηρητής:
Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα - "Πλειάδες" (δια της Δικηγόρου Κυριακής Κυριακίδου)

Κυριακή 8 Απριλίου 2018

ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΔΗΜΑΚΗ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ


7 - 8 Απριλίου 2018

Μέσα σε μερικές ώρες, κι ανήμερα Πάσχα, περίπου 200 Εκπαιδευτικοί  -συμπεριλαμβανομένου καθηγητή του Βασίλη Δημάκη σε μαθήματα α΄ εξαμήνουν που "έδωσε από τη φυλακή", στα οποία τον βαθμολόγησε με 9 και 10, στο Πολιτικό Νομικής, χωρίς ομως να μπορέσει να τον έχει μπροστά του στο αμφιθέατρο, όπως τους υπόλοιπους φοιτητές του- συνυπογράφουν το ακόλουθο ΚΕΙΜΕΝΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΣΤΟΝ #VDimakis- ΕΠΕΙΓΟΝ ζητώντας άμεσα όσα ακολουθούν:


Στο περιθώριο των εορταστικών αναρτήσεων κυκλοφορεί σήμερα στα κοινωνικά δίκτυα και αυτή η είδηση: Μετά από 23 μέρες απεργίας πείνας, ο κρατούμενος των Φυλακών Κορυδαλλού και φοιτητής του Πολιτικού της Νομικής, Βασίλης Δημάκης, βρίσκεται από εχθές, Μεγάλη Παρασκευή, σε απεργία δίψας σε μία ύστατη προσπάθεια να διεκδικήσει την ανάκληση της απόφασης του Συμβουλίου της Φυλακής που απαγορεύει, σε εκείνον ειδικά από όσους νόμιμα το δικαιούνται, να παρακολουθεί, υπό καθεστώς ηλεκτρονικής επιτήρησης, το Πολιτικό τμήμα της Νομικής Αθηνών όπου πέρασε, έχοντας καταβάλει τεράστιο προσωπικό αγώνα.
Όλοι και όλες εμείς που υπηρετούμε την εκπαίδευση ενηλίκων και την εκπαίδευση γενικότερα, γνωρίζουμε πόσο δύσκολο είναι για έναν ενήλικα να διατηρήσει το κίνητρό του για μάθηση μέσα στις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες που δημιουργεί η κράτηση. Όπως έχει δημόσια καταγγείλει ο Δημάκης, εκπροσωπώντας όχι μόνο τον εαυτό του αλλά και τους υπόλοιπους κατ’ ιδίαν διδαχθέντες μαθητές των Φυλακών Πατρών, αυτό ισχύει πολύ περισσότερο για τους κρατούμενους που επιχειρούν να δώσουν Πανελλήνιες, καθώς στις φυλακές δεν υπάρχει οργανωμένο πρόγραμμα σπουδών για όσους βρίσκονται στο Λύκειο. Χωρίς το κίνητρο του ευεργετικού υπολογισμού που απολαμβάνουν όσοι παρακολουθούν τα Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας, χωρίς να διαθέτουν χώρο, θέρμανση ή στοιχειώδη υποστήριξη για τη μελέτη τους, και έχοντας στερηθεί επί μήνες τα βιβλία της κατεύθυνσής του επειδή δεν υπήρχαν στην προηγούμενη Φυλακή που κρατείτο, ο Δημάκης υπερέβαλε εαυτόν και κατάφερε να πετύχει το στόχο του. Αρίστευσε, περνώντας, το καλοκαίρι που μας πέρασε, δεύτερος κατά σειρά μεταξύ των αποφοίτων όλων των εσπερινών λυκείων της χώρας, στο Πανεπιστήμιο.
Οι καθηγήτριες που εθελοντικά υποστήριξαν την προσπάθειά του έχουν ενόρκως καταθέσει ότι ο Δημάκης αποτελούσε υπόδειγμα μαθητή γι’ αυτό ακριβώς και αποφάσισαν να ενισχύσουν την προσπάθειά του. «Οι συγκρατούμενοι-συμμαθητές του εμπνέονταν», όπως λένε, «από την αποφασιστικότητα και την προσήλωσή του στο στόχο του και πολλοί έθεσαν μορφωτικούς στόχους για τους εαυτούς τους που-κατά δήλωσή τους- στο παρελθόν ούτε καν φαντάζονταν».
Όταν ο Δημάκης πέρασε στο Πολιτικό της Νομικής κανονίστηκε η εκπαιδευτική μεταγωγή του στο Κατάστημα Κράτησης του Κορυδαλλού προκειμένου να είναι εφικτή η παρακολούθηση της σχολής υπό το καθεστώς της ηλεκτρονικής επιτήρησης, ενώ την επιτυχία του χαιρέτισε ο Υπουργός Δικαιοσύνης απονέμοντάς του έπαινο. Ούτε η μεταγωγή, ωστόσο, ούτε ο έπαινος μπόρεσαν να εγγυηθούν ότι ο Δημάκης θα απολάμβανε μία ουσιαστική ευκαιρία να παρακολουθήσει το Τμήμα στο οποίο πέρασε, όπως σύμφωνα με τον νόμο δικαιούται. Το Συμβούλιο των Φυλακών υποστήριξε ότι κάτι τέτοιο δεν είναι απαραίτητο εφόσον διασφαλίζεται η εξ αποστάσεως παρακολούθηση μέσα από τη φυλακή, ενώ είναι γνωστό ότι δεν έχουν μέχρι σήμερα υλοποιηθεί όσα η νομοθεσία ορίζει (βλ. Κ.Υ.Α. 29809) για την εξ αποστάσεως φοίτηση στο Κ.Κ. Κορυδαλλού.
Με μία ώρα πρόσβαση την εβδομάδα στο διαδίκτυο, χωρίς πρόσβαση σε βιβλιοθήκη και δυνατότητα αλληλεπίδρασης με τους καθηγητές και τους συμφοιτητές του, είναι σαφές σε όλους όσους ασχολούμαστε με την εκπαίδευση ότι δεν διασφαλίζονται ίσοι όροι πρόσβασης στην εκπαίδευση, πόσο μάλλον για έναν άνθρωπο που έχει στερηθεί για περισσότερα από 20 χρόνια τη συμμετοχή σε αυτήν.
Ως εκπαιδευτές και εκπαιδεύτριες ενηλίκων ενώνουμε τη φωνή μας
- με τη φωνή των καθηγητών του Πολιτικού Τμήματος της Νομικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου της Αθήνας οι οποίοι διά στόματος του Προέδρου της διαβεβαιώνουν ότι η παρακολούθηση των μαθημάτων αποτελεί προϋπόθεση για την ουσιαστική ένταξη του Δημάκη στην εκπαιδευτική κοινότητα,
- με τις φωνές των καθηγητών και των φοιτητών της Νομικής του ΕΚΠΑ και του ΑΠΘ, και
- με τις φωνές των κρατούμενων μαθητών, σπουδαστών και φοιτητών των Φυλακών Κορυδαλλού που σε σχετική τους ανακοίνωση σημειώνουν πως η απόρριψη της άδειας που δικαιούται, σύμφωνα με τον νόμο, ο Δημάκης, «δεν είναι παρά ένα ηχηρό μήνυμα, ότι οι όποιες προσπάθειές μας για καλυτέρευση είναι μάταιες και δεν αξίζει ούτε καν να προσπαθήσουμε». Σε αυτές κυρίως θα θέλαμε να σταθούμε.
Ο αγώνας του Δημάκη, που σήμερα κλείνει τα 39, είναι ένας αγώνας που πρέπει και επείγει να κερδηθεί. Όχι μόνο γιατί είναι ένας αγώνας δίκαιος, αλλά γιατί είναι ένας αγώνας που αφορά πολλούς ακόμα ανθρώπους οι οποίοι παλεύουν, μέσα στο πιο δυσοίωνο περιβάλλον, να διατηρήσουν την ελπίδα ότι ένα καλύτερο μέλλον είναι εφικτό. Ότι οι κόποι επιβραβεύονται και ότι οι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν και αξίζουν να έχουν δίπλα τους ανθρώπους, αλλά και ένα Κράτος, που πιστεύει και που έμπρακτα ενθαρρύνει τη δυνατότητα αυτής της αλλαγής.
Ο Βασίλης Δημάκης δεν είναι μόνο ένας πρωτοετής φοιτητής της Νομικής που διεκδικεί, ως κρατούμενος, το αυτονόητο δικαίωμα που του αναγνωρίζει ο νόμος. Αλλά και ένας άνθρωπος που έχει με συνέπεια τα τελευταία χρόνια υψώσει τη φωνή του για το δικαίωμα σε μια εκπαίδευση ουσιαστική και χωρίς διακρίσεις, και για πολλά άλλα θεμελιώδη δικαιώματα των ανθρώπων που βρίσκονται υπό κράτηση. Ένας υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που θα έπρεπε να απολαμβάνει προστασίας, όπως πρόσφατα επισήμανε το αρμόδιο Δίκτυο Υποστήριξης Υπερασπιστών Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Όσοι έχουμε διδάξει σε φυλακή γνωρίζουμε πόσο εύκολο είναι να κατασταλούν τέτοιες φωνές. Πόσο εύκολο είναι να χαθούν τέτοιες ευκαιρίες, πριν καν γεννηθούν.
Διαβάζουμε με πολύ μεγάλο προβληματισμό τη δήλωση που έκανε ο Βασίλης Δημάκης στο The Press Project για τους λόγους που αποφάσισε να κλιμακώσει τον αγώνα του: «Θα ήθελα να μοιραστώ την αποφασιστικότητά μου», είπε, «αντίστοιχη αυτής με την οποίαν οπλίστηκα για να διακόψω κάθε σχέση με την παραβατικότητα και να βελτιωθώ ριζικά, να μην ξαναφάω, ούτε να ξαναπιώ ποτέ, αν η Πολιτεία μού αρνηθεί το επίδικο αυτονόητο δικαίωμά μου, το οποίο ξεπερνά την εκπαίδευση και αγγίζει την ίδια την καρδιά της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς μου».
Υπερασπιζόμαστε την ιδέα ότι ο άνθρωπος, κάθε άνθρωπος, μπορεί εφόσον το θέλει να αλλάξει και ότι η πίστη στη δυνατότητα της αλλαγής πρέπει να διαπνέει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη το σωφρονιστικό σύστημα και την εκπαίδευση που παρέχεται στο πλαίσιό του.
Υπερασπιζόμαστε τους όρους που επιτρέπουν την ουσιαστική παροχή εκπαιδευτικών ευκαιριών με συνέπεια και χωρίς διακρίσεις, για όλους.
Υπερασπιζόμαστε τον αγώνα του Βασίλη Δημάκη επειδή είναι δίκαιος και, επιπλέον, επειδή εκπροσωπεί τον αγώνα όλων των ανθρώπων που βρίσκονται στη θέση του, παλεύοντας να μορφωθούν χωρίς να υπάρχει η παραμικρή εγγύηση ότι ο αγώνας τους θα αναγνωριστεί σε βάθος χρόνου.
Υπερασπιζόμαστε τον Βασίλη και όσους τολμούν να ελπίζουν χάρη στο παράδειγμά του.
Κατανοούμε δε γιατί ο αγώνας του έχει τον χαρακτήρα του επείγοντος και γιατί αποφάσισε, μετά από χρόνια επίμονης προσπάθειας, να βάλει την ίδια τη ζωή του σε άμεσο κίνδυνο για να διεκδικήσει αυτό που νόμιμα δικαιούται.
Για το λόγο αυτό, καλούμε άμεσα, σήμερα κιόλας, τον Υπουργό, το Συμβούλιο της Φυλακής και κάθε άλλο αρμόδιο να επιληφθούν ώστε να αναιρεθεί η απόφαση απόρριψης της αίτησης εκπαιδευτικής άδειας που έχει καταθέσει μέσω της συνηγόρου του Ηλέκτρας-Λήδας Κούτρα, ο Βασίλης Δημάκης.
Του ευχόμαστε, σήμερα, ημέρα των γενεθλίων του, κάθε τι καλό για τη ζωή, τις σπουδές και τον αγώνα του.

[υπογραφές]



Παναγής Παναγιωτόπουλος, Επίκουρος Καθηγητής ΕΚΠΑ, Καθηγητής του Β. Δημάκη στο πρώτο εξάμηνο των σπουδών του
Αντιγόνη Ευστρατόγλου, Διδάκτορας Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων
Φιλιώ Μαρινοπούλου, πρώην Διευθύντρια ΣΔΕ Φυλακών Διαβατών
Ευγενία Σιαπέρα, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Dublin City (Ιρλανδία)
Αναστάσιος Σιάτρας, Διδάσκων ΠΔ407/80 στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
Ειρήνη Παπαδάκη, Κοινωνική Ανθρωπολόγος, Ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου
Σπύρος Μερκούρης, Υποψήφιος Διδάκτωρ Νευροβιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Cardiff
Κωνσταντίνος Νευροκοπλής, Πανεπιστήμιο Γλασκώβης
Σπύρος Μαρκέτος, Τμήμα Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ
Βασίλης Ιωακειμίδης, Καθηγητής Πανεπιστημίου
Παύλος Αντωνόπουλος, καθηγητής, πρόεδρος Ε΄ ΕΛΜΕ Αθήνας
Βούλα Τάκη, Συνταξιούχος εκπ/κός - Χώρος αλληλεγγύης γυναικών Θεσσαλονίκη
Δρ. Γιώργης-Βύρων Δαβος, Πανεπιστημιακός, Δημοσιογράφος
Κωστής Ανετάκης, Ωρομίσθιος Καθηγητής στο Αλεξάνδρειο Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Θες/νίκης
Ιωάννα Ταγάρα, Πρόεδρος Πτυχιούχων Ευρωπαϊκού Πολιτισμού, Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων
Σοφία Τριανταφύλλου, Διευθύντρια Δημοσίου ΙΕΚ
Ελισάβετ Παπαδοπούλου, Δασκάλα, Μέλος ΔΣ συλλόγου εκπαιδευτικών Π.Ε. Γ.Ρίτσος (Μολάων Λακωνίας)
Χρήστος Νάκος, Κοινωνικός Λειτουργός, Μέλος ΔΣ Νοσοκομείων Λάρισας, Εκπαιδευτής Ενηλίκων, Εκπαιδευτής Εκπαιδευτών Ενηλίκων
Σοφία Καραγιάννη, Θεατρολόγος, Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων
Στέλλα Μπαντή, Δικηγόρος, Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων
Ειρήνη Τζανετάκη, Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων
Τερψιχόρη Σαββαϊδου, Ψυχολόγος, Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων
Βάσω Τουβλή, Φιλόλογος
Σωτηρία Κοτταρά, Εκπαιδευτικός Γερμανικής και Αγγλικής Γλώσσας
Γιώργος Κωνσταντινόπουλος, Καθηγητής Σχολών Κινηματογράφου
Χριστίνα Πιλαφτσή, Καθηγήτρια Γερμανικής Γλώσσας, Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων
Μανώλης Κοσμίδης, Εκπαιδευτικός Δευτεροβάθμιας Νομού Πιερίας
Κατερίνα Ηλιοπούλου, Φιλόλογος Γαλλικής
Βασιλική Ψωμά, Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων
Χρυσούλα Δαούλα, Συνταξιούχος Εκπαιδευτικός
Φωτεινή Παπαχατζή, Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων, ASFA Photo Courses
Σταύρος Νικολάου, Εκπαιδευτής Ενηλίκων Δ.ΙΕΚ/Ι.ΙΕΚ, Σκηνοθέτης
Ελένη Μουράτογλου, Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων, Διοίκηση Τουριστικών Επιχειρήσεων, Επικοινωνία & Πολιτιστική Διαχείριση
Μένια Τσατσάκη, Φιλόλογος
Αγγελική Πράπα, Δασοπόνος, Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων
Αναστασία Φιλοπούλου, Εκπαιδευτικός Ειδικής Αγωγής
Χρήστος Χατζηχρήστος, Καθηγητής 12ου Λυκείου Αθηνών
Χριστιάννα Αμωράτη, Καθηγήτρια 1ου Λυκείου Ν. Φιλαδέλφειας
Δήμητρα Χριστοφόρου, Αγγλική Φιλολογία
Πέτρος Σαπουντζάκης, Εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας
Χρυσάνθη Καλογιαννάκη, Φιλόλογος
Νίκος Ντουμάνης, Εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας
Αναστασία Μουζακίτου, Μαθηματικός
Ειρήνη Παγίδα, Συντονίστρια Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων
Ηλέκτρα Κουτσιβίτη, Καθηγήτρια Γαλλικών
Λιλή Κωνσταντίνου, Καθηγήτρια Αγγλικών, Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων
Κωνσταντία Πολύζου, Μαθηματικός
Κουμαράς Άγγελος, Συντηρητής Αρχαιοτήτων & Έργων Τέχνης, Εκπαιδευτής Ενηλίκων
Σοφία Πουλιώτη, Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων
Γεωργία Μπάλτσου, Μηχανικός ΗΥ, Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων
Χρήστος Σίσκος, Συνταξιούχος Εκπαιδευτικός
Ιωάννα Χριστοπούλου, Φιλόλογος Αγγλικής, Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων
Βασιλική Τσουλά, Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων
Ιωάννα Κουτσομύτη, Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων
Πολυχρόνης Μπακομήτρος, φοιτητής τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Τεχνολογίας Υπολογιστών Πανεπιστημίου Πατρών, Μέλος ΔΣ Συλλόγου Προπτυχιακών Φοιτητών
Ειρήνη Πανταζή, Εκπαιδευτικός
Ελένη Τσαλουχίδου, Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων
Δέσποινα Τσατσάκη, Φιλόλογος
Ευφροσίνη Δουβίτσα, Βιολόγος
Ζωή Σακκούλη, Κοινωνική Λειτουργός, Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων
Μαρία Ταρλά, Δασκάλα
Γερακίνα Γκολόη, Εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης
Πηνελόπη Λεμπέση, Εκπαιδευτικός Σχολείων Δεύτερης Ευκαιρίας
Παναγιώτα Αναστασίου, Εκπαιδευτικός
Εύα Κυριαζοπούλου, Εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας
Ελένη Παπαποστόλου, Δασκάλα
Κατερίνα Σπηλιοπούλου, Δασκάλα
Φωτεινή Μιχελή, Θεατρολόγος
Έφη Φωτάκη, Καθηγήτρια φωτογραφίας
Μαρία Αθανασίου-Τζιγκουνάκη, Συνταξιούχος Εκπαιδευτικός
Βάσω Τσουκαρέλλη, Δασκάλα
Ευαγγελία Σωτηροπούλου, Οινολόγος, Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων
Αθηνά Ανδριώτη, Εκπαιδευτικός
Χριστιάνα Μόσχου, Φιλόλογος, Ειδική Παιδαγωγός
Νικόλ Πετρουλή, Θεατρολόγος
Θ. Θωμόπουλος, Ιστορικός
Καραζάνου Μαρία, Εκπαιδεύτρια ενηλίκων, Σκηνοθέτης
Εύη Ζαχαράκη, Δασκάλα
Όλγα Γιώτη, Φιλόλογος-Θεατροπαιδαγωγός
Νικόλ Πετρούλη, Θεατρολόγος
Δέσποινα Ρασούλη, ΠΕ 18.15, Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων
Αντώνης Νικήτας, Εκπαιδευτής Ενηλίκων
Αριάδνη Αντωνάκη, Φυσικός
Δέσποινα Αυγενάκη, Φιλόλογος
Παναγιώτης Μπεκιάρης, ΠΕ 13, Εκπαιδευτικός Ειδικής Αγωγής
Φωτεινή Λιάρα, Καθηγήτρια Γερμανικών
Ευθαλία Εμμανουηλίδου, Μαθηματικός
Αφροδίτη, Μπεκιάρη, Φιλόλογος Ειδικής Αγωγής
Αρετή Τζελέπη, Φυσικός, Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων
Μαρία Παμούκη, Ηθοποιός, Εκπαιδευτικός Θεατρικής Αγωγής, Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων
Ιωάννα Τσάμη, Φιλόλογος
Ανδρέας Παγώνης, Εκπαιδευτικός Δευτεροβάθμιας, Εκπαιδευτής Ενηλίκων
Ευφροσύνη Χαραλαμπίδου, Εκπαιδευτικός Ειδικής Αγωγής
Αναστασία Μαρκοπούλου, Εκπαιδευτικός Θεατρικής Αγωγής
Αθανασία Τραγούδα, Πληροφορικός, Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων
Ρεβέκκα Φελεκίδου, Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων
Όλγα Σταυρίδου, Δασολόγος, Εκπαιδευτικός Ειδικής Αγωγής
Ειρήνη Αμπούμογλι, Θεατρολόγος
Ευφροσύνη Ματαρά, Καθηγήτρια Αγγλικών
Γεωργής Φλωριώτης, Βιολόγος
Φίλιππος Λοράνδος, Φοιτητής Βιολογίας
Γιώργος Δεμερδεσλής, Μαθηματικός
Καλλιόπη Αλεξανδράκου, Δασκάλα
Γιάννης Δημογιάννης, Φιλόλογος
Ευθυμία Ζαγορίτου, Νηπιαγωγός
Γλυκερία Κλάγκου, Καθηγήτρια Μ.Ε.
Tina Törrönen, φοιτήτρια κοινωνιολογίας
Αγγελική Τσουμελέα, Δασκάλα πυλού
Ηλέκτρα Μήτσουρα, Θεατρολόγος, Εκπαιδευτικός
Θανάσης Καραμπέλιας, Δάσκαλος
Κατερίνα Τζούμη, Καθηγήτρια Φυσικής
Γεωργία Κούρτη, Θεατρολόγος
Παναγιώτα Μιμίκου, Εκπαιδευτικός
Αμαλία Μπεσμπέα, Φιλόλογος
Στέργιος Συρμόγλου, Δάσκαλος
Ειρήνη Καραμιχάλη, Νηπιαγωγός
Συννεφιά-Williamson Μαρία, Σύμβουλος Επαγγελματικού Προσανατολισμού Εφήβων
Όλγα Σταυρίδου, Δασολόγος, Εκπαιδευτικός Ειδικής Αγωγής
Ίριδα Δασκαλοπούλου, Δασκάλα
Ιφιγένεια Βαρδουλάκη, Θεατρολόγος, Εκπαιδευτικός
Ηλίας Σμήλιος, Δάσκαλος
Άντα Παραφόρου, Δασκάλα
Χρήστος Κυριακόπουλος, Δάσκαλος
Αριάδνη Προκόπη, Δασκάλα
Βασούλα Κατσικερού, σπουδάστρια ΔΙΕΚ
Αμαλία Ραυτοπούλου, Εκπαιδευτικός
Ελευθερία Ρίζου, Καθηγήτρια μπαλέτου
Έφη Γαρίδη, Καθηγήτρια Αγγλικών, Υπ.Διδ. ΕΚΠΑ
Βαρβάρα Ιωαννίδου, Εκπαιδευτικός
Ευδοξία Παπαδοπούλου, Εκπαιδευτικός
Παναγιώτης Πετμεζάς, Δάσκαλος
Παναγιώτης Κάππος, Εκπαιδευτικός ΗΥ ΑΣΠΑΙΤΕ
Σπυριδούλα Μπιρμπίλη, Θεατρολόγος, Εκπαιδευτικός
Δημητρέλου Αργυρώ, ΠΕ02, Εκπαιδευτικός
Μαριέττα Μουρούτη, Δασκάλα σκακιού
Εύα Καραναστάση, Φοιτήτρια
Σίσσυ Βουρλιώτη, Σπουδάστρια ΙΕΚ
Νίκη Αντωνίου, Εκπαιδευτικός ΠΕ 70
Πέλτιαν Ρομπέρτος, ΠΕ 03
Έφη Τόγια, Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων, ΠΕ 13
Κατερίνα Λεπτουργίδου, Εκπαιδευτικός
Αριάδνη Τακουρίδου, Δασκάλα
Χαράλαμπος Βέντης, Καθηγητής Θεολογίας
Γιώργος Καλούσης, Γυμναστής
Θεόδωρος Μαυρίδης, Δάσκαλος
Σπύρος Μαυροφόρος, Εκπαιδευτικός, Φοιτητής Εφ. Πληροφορικής
Χριστίνα Παντούση, Καθηγήτρια Φιλόλογος
Ηλίας Κουρκουνάκης, Προπονητής σκακιού
Μαρία Κασιάρα, Φιλόλογος Ειδικής Αγωγής
Καλλιόπη Φύκαρη, Θεατρολόγος, Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων
Ιωάννης Στεφάνου, Εκπαιδευτικός. Κοινωνιολόγος, Θεολόγος. Εκπαιδευτής Ενηλίκων και ΑΜΕΑ
Ευριδίκη Εξαρχοπούλου, Σύμβουλος Σταδιοδρομίας ΣΔΕ
Μαρία Ανδριανοπούλου, Φυσικοθεραπεύτρια, Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων
Παναγιώτα Καλλίρη, Φοιτήτρια
Μαρκέλλα Λαζαρίδου, Φιλόλογος, Φοιτήτρια Μαιευτικής
Μαρία Λουίζα Παπαδοπούλου, Σκηνοθέτις, Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων
Ανθή Κοντορούση, Εκπαιδευτικός Θεατρικής Αγωγής
Λίνα Γεωργίου, Παιδαγωγός, Εκπαιδεύτρια ΙΙΕΚ
Δέλλα Γεωργία, Φιλόλογος
Βασιλική Καλιάφα, Εκπαιδευτικός Δευτεροβάθμιας ΠΕ 07
Αλεξάνδρα Μακρή, Γερμανικής Φιλολογίας
Καλλίρη Παναγιώτα, Φοιτήτρια
Δέσποινα Χατζηδρόσου, Σχολική Κοινωνική Λειτουργός, Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων
Θρασύβουλος Παπαδόπουλος, Δάσκαλος ξένων γλωσσών
Σοφία Λαμπίκη, Φιλόλογος
Ειρήνη Λιανοπούλου, σπουδάστρια ΙΕΚ
Βασιλική Κουτσοδήμου, ΠΕ 06, Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων
Χατζοπούλου Ελένη, Εκπαιδευτικός ΕΠΑΣ
Μαριλένα Χρυσαδάκου, Γεωπόνος, Εκπαιδευτικός
Ελισάβετ Φρεγγίδου, Ψυχολόγος, Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων
Βασιλίκη Στούρη, Εκπαιδευτικός Πληροφορικής
Ευρωπία Αλτίνου, Δασκάλα Γαλλικών
Αρετή Διαμαντοπούλου, Νηπιαγωγός
Έφη Τζιάφα, Ειδική Παιδαγωγός
Νίκος Καρανικόλας, Δάσκαλος
Μαρία Κασαπάκη, Εκπαιδευτικός
Μαρία Μπιλιανού, Φιλόλογος
Κωνσταντίνα Λύρα, Εκπαιδευτικός
Αγγελική Τσεσμελή, Φιλόλογος
Μαρία Μανέρα, Καθηγήτρια Αγγλικών
Κουτσιβού Ελευθερία, Ειδική Παιδαγωγός
Αλεξάνδρα Γκουζέλου, Θεατρολόγος
Σταθούλη Πηνελόπη, συνταξιούχος δασκάλα
Κατερίνα Κηπουρού, Εκπαιδεύτρια Δ.ΙΕΚ
Μαρία Χατζηκυριάκου, Φιλόλογος
Παναγιώτα Γκιλπάθη, Καθηγήτρια Αγγλικών
Κωνσταντίνα Φρούσιου, Αναπληρώτρια δασκάλα
Άννα Ανδρεάδου, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Ειδικής Φυσικής Αγωγής

Βιολέττα Ψωφάκη, Coach
Κοσκέρη Αθανασία, Καθηγήτρια Αγγλικών
Τσεπελίκα Σπυριδούλα, Θεατρολόγος
Λευτέρης Παπανικολάου - Μαθηματικός, εθελοντής εκπαιδευτικός στις φυλακές Αγίου Στεφάνου
Ιώ Αναγνωστάκη - Χορογράφος, Μουσικός Παιδαγωγός
Στεφανία Μπίχτα, Εκπαιδευτικός Προσχολικής Εκπαίδευσης

Λαμπρόπουλος Γιώργος, Καθηγητής στο ΣΔΕ Φυλακών Κορυδαλλού


Αυτονόητα, προστίθενται σε όσους κι όσες απαιτούν αμέσως λύση που να σέβεται τα δικαιώματα του Β.Δημάκη, οι 3 δασκάλες του Β.Δημάκη, "οι ηρωίδες μου", όπως συνηθίζει να λέει, που -καλύπτοντας την ανεπάρκεια του κράτους- εκτός του ωραρίου της εργασίας τους ως καθηγητριών στην Ελληνική Λυκειακή Εκπαίδευση, του έκαναν εθελοντικά μάθημα μέσα στη φυλακή Αγ.Στεφάνου Πατρών, ετοιμάζοντάς τον για τις πανελλαδικές εξετάσεις και για ότι πίστευαν πως θα είναι ένα καλύτερο μέλλον για εκείνον.
Παρατίθεται εδώ η δήλωση στο κοινωνικό δίκτυο της μιας από αυτές, της κ.Μαρία Μπιλιάνη, φιλολόγου:


"Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι η ιδιότητά μου ως εκπαιδευτικού θα μου δημιουργούσε τόσο μεγάλη σύγχυση, ώστε να βλέπω σήμερα, ανήμερα του Πάσχα, αναρτήσεις σε διάφορα μέσα που αφορούν την κρίσιμη κατάσταση της υγείας του περσινού μαθητή μου Βασίλη Δημάκη εξαιτίας της απεργίας πείνας και δίψας, όταν πέρυσι την ίδια ακριβώς εποχή, τον προέτρεπα και τον προετοίμαζα να δικδικήσει μια καλύτερη ζωή μέσω των σπουδών και της γνώσης. Και αναρωτιέμαι: να προτρέψω και τους άλλους μαθητές μου να σπουδάσουν ή τους οδηγώ προς τον θάνατο; Μήπως δεν κάνω καλά τη δουλειά μου; Μήπως να πάψω να ασχολούμαι με το βιβλίο και να στραφώ στη σιγουρια της τηλεόρασης; Τελικά, μπορεί κανείς να μου απαντήσει ποιος φταίει;

To 2014 ανάλογο κείμενο στήριξης στους απεργούς πείνας Νίκο Ρωμανό και Ηρακλή Κωστάρη είχε υπογραφεί από 210 εκπαιδευτικούς από όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης οι οποίοι υπογράμμιζαν ότι θεωρούν «απαράδεκτο να φτάνουν δυο άνθρωποι να διεκδικούν ένα τόσο βασικό και αυτονόητο δικαίωμα, όπως η πρόσβαση στην παιδεία, χρησιμοποιώντας ως έσχατο μέσο το σώμα τους και βάζοντας σε κίνδυνο τη ζωή και την υγεία τους».  Τούτο είχε ως αποτέλεσμα να νομοθετηθεί η ευχέρεια των κρατουμένων να παρακολουθούν τα μαθήματά τους στο Πανεπιστήμιο φορώντας "το βραχιολάκι", νόμος που σήμερα, για πρώτη φορά, παραβιάζεται στο πρόσωπο του Βασίλη Δημάκη, ο οποίος, παρότι δεν παρουσιάζει κάποια "επικινδυνότητα" για την κοινωνία, αποκλείεται αυθαίρετα λόγω της ειρηνικής διεκδικητικής δράσης του για τα δικαιώματα των κρατουμένων. 
Ακολουθεί η λίστα:

Έφη Αβδελά, ιστορικός
Θανάσης Αγαπητός, εκπαιδευτικός, μέλος της Ε.Ε. της ΕΔΟΘ-Ν.Τ ΑΔΕΔΥ Θεσ/νίκη
Ευγενιος Αγγελοπουλος, Ομοτιμος Καθηγητης ΕΜΠ
Αθηνά Αθανασίου, πανεπιστημιακός (Πάντειο Πανεπιστήμιο)
Νίκος Αθανασόπουλος, Α΄ Σύλλογος  Αθηνών
Άρης Αλεβίζος, συνταξιούχος εκπαιδευτικός
Δημήτρης Αλεξάκης, δάσκαλος
Θόδωρος Αλεξίου, ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων - Ζεφυρίου - Φυλής
Αλέξης Αλετράς, αναπληρωτής καθηγητής, Πανεπιστήμιο Πατρών
Γεωργία Αμπατζή, Εκπαιδευτικός κλ.ΠΕ19
Σία Αναγνωστοπούλου, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Παύλος Ανδρώνης, ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων - Ζεφυρίου - Φυλής
Ευαγγελία Αντωνίου, καθ. εφαρμ. ΤΕΙ Αθήνας, πρόεδρος του συλλόγου εκπαιδευτικών του ΤΕΙ-Α
Κατερίνα Αντωνίου, Μέλος ΔΕΠ, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
Παύλος Αντωνόπουλος, καθηγητής Βιολογίας
Λάζαρος Ασμής, ΠΕ 13 (Αντιπρόεδρος ΕΛΜΕ ΗΛΕΙΑΣ)
Παύλος Ασσαριώτης, συνταξιούχος δάσκαλος
Ντίνα Βαΐου, καθηγήτρια ΕΜΠ
Φωτεινή Βάκη, επικ. καθηγήτρια, Ιόνιο Πανεπιστήμιο Κέρκυρα
Γεωργία Βαλωμένου, εκπαιδευτικός
Γιάννης Βαρδαλαχάκης, οικονομολόγος, ΕΛΜΕ Δωδεκανήσου
Ελένη Βαρίκα, University Paris 8 Professor Emerita
Ειρήνη Βασιλάκη, αδιόριστη εκπαιδευτικός
Βασίλης Βασιλειάδης, ΔΣ ΕΛΜΕ Ηλείας
Αθανασία Βέζου, νηπιαγωγός
Θεώνη Βελλή, καθηγήτρια Ψυχολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Λάμπρος Βέλλιος, εκπαιδευτικός, Πρέβεζα
Σοφία Βιδάλη, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
Κώστας Γαβρόγλου, Καθηγητής Πανεπιστήμιο Αθηνών
Νικόλας Γαλιατσάτος, φυσικός, μέλος Δ.Σ. ΕΛΜΕ Κεφαλλονιάς - Ιθάκης
Τάκης Γέρος, πανεπιστημιακός
Γιώργος Γεωργιόπουλος, μέλος ΔΣ Συλλόγου Εκπαιδευτικών «Μακρυγιάννης»
Βάσω Γιαννακοπούλου, εκπαιδευτικός αγγλικής
Κική Γιαννάτου, εκπαιδευτικός Πρόεδρος Β΄ ΕΛΜΕ Έβρου
Μίνα Γκλαβάτου, ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων - Ζεφυρίου - Φυλής
Παναγιώτης Γκρέκας, δάσκαλος
Καίτη Γκριντζία, νηπιαγωγός
Στάθης Γουργουρής, Καθηγητής Columbia University
Ευγενία Γραμματικοπούλου, επίκουρη καθηγήτρια, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Γιάννης Γρίβας, ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων - Ζεφυρίου - Φυλής
Δημήτρης Δαμιανίδης, ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων - Ζεφυρίου - Φυλής
Πέτρος Δαμιανός, Διευθυντής του Γυμνασίου και Λυκείου που λειτουργεί στο ΕΚΚΝΑ
Δημήτρης Δαμίγος, επίκ. καθηγητής, ΕΜΠ
Ελίζα Άννα Δελβερούδη, ιστορικός του θεάτρου και του κινηματογράφου, Πανεπιστήμιο Κρήτης
Ρεα Δελβερούδη, αν. καθηγήτρια ΕΚΠΑ
Γιώργος Δεμερδεσλής, Γ.Γ. ΟΛΜΕ
Αριστοφάνης Δημάκης, καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου
Στέφανος Δημητρίου, αναπληρωτής καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας Φιλοσοφικής
Σχολής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων
Βασίλης Δημόπουλος, φυσικός Ά ΕΛΜΕ Αχαΐας
Ευαγγελία Δινοπούλου, δασκάλα
Κύρκος Δοξιάδης, Πανεπιστήμιο Αθηνών
Κώστας Δουζίνας, καθηγητής Νομικής και διευθυντής του Birkbeck Institute για τις Ανθρωπιστικές Επιστήμες του Πανεπιστημίου του Λονδίνου
Δήμος Δριβαλιάρης, επίκουρος καθηγητής, Τμήμα Μηχανικών Οικονομίας και Διοίκησης, Πανεπιστήμιο Αιγαίου
Νίκος Ζαχαρόπουλος, λέκτορας Παν/μιο Αιγαίου
Έφη Ζαγορίτου νηπιαγωγός
Τίνα Ζορμπαλά, πανεπιστημιακός Πανεπιστήμιο Αιγαίου
Σταυρούλα Ηλιοπούλου, δασκάλα
Ευθυμία Θαλάσση, δασκάλα
Όλγα Θεμελή, επίκουρη καθηγήτρια Εγκληματολογικής Ψυχολογίας, Τμήμα Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Κρήτης
Νίκος Θεοτοκάς, καθηγητής, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Βίκυ Ιακώβου, λέκτορας, πανεπιστήμιο Αιγαίου
Νένα Ιακώβου, δασκάλα
Γιώτα Ιωαννίδου, χημικός / ΔΣ Α ΕΛΜΕ Δυτ. Αττικής (Ελευσίνας)
Μάκης Καβουριάρης, Πανεπιστημιακός, Universitι Saint Denis, Vincennes
Μαρία Κακογιάννη, συμβασιούχος καθηγήτρια φιλοσοφίας, université Paris 8
Γιώργος Καλημερίδης, νηπιαγωγός
Κώστας Καλύβας, ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων - Ζεφυρίου - Φυλής
Γιωργος Καπούλας, Ε.ΔΙ.Π. Πάντειο Παν/μιο
Κατερίνα Καραβέντζα, δασκάλα
Γιώργος Καρτελιάς, γραμματέας Α΄ΕΛΜΕ Δυτ. Αττικής
Δημήτρης Καρυώτης, πρόεδρος της Α' ΕΛΜΕ Δυτικής Αττικής (Ελευσίνα)
Αγλαΐα Κάσδαγλη, αναπληρώτρια καθηγήτρια, Τμήμα Ιστορίας & Αρχαιολογίας Πανεπιστήμιο Κρήτης
Γιάννης Κάσκαρης, Μέλος Δ.Σ. 5ου Συλλόγου Π.Ε. "Δελμούζος-Κουντουράς, Ν. Θεσσαλονίκης
Κυριάκος Κατζουράκης, Καλών Τεχνών Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο
Ζαμπία Κατσανεβάκη, Εργαστηριακό Διδακτικό Προσωπικό ΕΜΠ, Σχολή Χημικών Μηχανικών
Κώστας Κατσάπης, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Βιβή Κιού, Νηπιαγωγός
Ντίνα Κληρονόμου, αιρετός ΠΥΣΠΕ Χανίων
Άννα Κουτσούρη, δασκάλα
Μανόλης Κοκολάκης, ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων - Ζεφυρίου - Φυλής
Μαριλένα Κοντογιάννη, φιλόλογος, ΔΣ ΕΛΜΕ Θεσπρωτίας
Φωτεινή Κοσμοπούλου, δασκάλα
Βασιλική Κοτρίκλα, ΠΕ02 Φιλόλογος
Νίκος Κοτρώτσιος, δάσκαλος στο 12ο Δημοτικό Σχολείο Αιγάλεω
Μάκης Κουζέλης, καθηγητής πανεπιστημίου Αθηνών
Αφροδίτη Κουκουτσάκη, Πάντειο πανεπιστήμιο
Νίκος Κ. Κουλούρης, Επίκουρος Καθηγητής Τμήματος Κοινωνικής Διοίκησης και Πολιτικής Επιστήμης, Δημοκρίτειο Πανεπσιτήμιο Θράκης
Χρήστος Κουρνιώτης, ΔΣ ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων - Ζεφυρίου - Φυλής
Αθηνά Κούση, δασκάλα
Δημήτρης Κουσουρής, ιστορικός
Κώστας Κούστας, εκπαιδευτικός
Γιώργος Κρεασίδης, φιλόλογος, μέλος του ΔΣ της Α΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης
Παντελής Κυπριανός, καθηγητής Πανεπιστήμιο Πατρών
Εμμανουήλ Κυριακάκις, μαθηματικός β/θμιας εκπαίδευσης
Σοφία Κώνστα, νηπιαγωγός
Σταύρος Κωνσταντακόπουλος, πανεπιστημιακός, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Σπυρίδων Κωνσταντάτος, Εκπαιδευτικός
Ηλέκτρα Κωνσταντινίδου, συνταξιούχος εκπαιδευτικός β/θμιας
Σάσα Λάδα, πανεπιστημιακός, ΑΠΘ
Χριστίνα Λαδά, δασκάλα, πρόεδρος Συλλόγου Εκπ/κων ΠΕ Μεσσηνίας
Μαρία Λογιωτάτου, ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων - Ζεφυρίου - Φυλής
Σπύρος Λαπατσιώρας, επίκουρος καθηγητής, Πανεπιστήμιο Κρήτης
Κώστας Λουμιώτης, ΔΣ ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων - Ζεφυρίου – Φυλής
Μάτα Μαγαλιού, δασκάλα, μέλος Δ.Σ. ΣΤ Συλλόγου εκπαιδευτικών Π.Ε. Θεσ/νίκης
Αντωνης Μαγγανάς, ομότιμος Καθηγητής Παντείου
Θόδωρος Μανδηλαράς, καθηγητής Αγγλικών
Φώτης Μαντζώρος, εκπαιδευτικός αγγλικής γλώσσας
Στέλιος Μαρίνης, μαθηματικός, Μουσικό Σχολείο Πειραιά
Δημήτρης Μαριόλης, δάσκαλος
Γιάννης Mαρούτας, δάσκαλος - πρόεδρος Συλλόγου Εκπ/κών ΠΕ  Άνω Λιοσίων - Ζεφυρίου - Φυλής
Δώρα Μαστραπά, πρόεδρος ΕΛΜΕ Β' Αχαΐας
Μπενάκης Μάτσας, καθηγητής νέων ελληνικών, Γαλλία
Ευαγγελία Μαυρικάκη, επίκουρη καθηγήτρια, ΕΚΠΑ
Ζέττα Μελαμπιανάκη, δασκάλα, μέλος της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ
Ηλέκτρα Μήτσουρα, θεατρολόγος, πρόεδρος Συλλόγου Π.Ε. «Ο Περικλής»
Ζαρίφης Μιτσιλέγγας, ΔΣ ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων - Ζεφυρίου - Φυλής
Ηλίας Μούρης, μέλος ΔΣ Ε΄ ΕΛΜΕ Αθήνας
Ανδρέας Μπάλλας, γεν. γραμματέας ΕΛΜΕ Λέσβου
Γιώργος Μανιάτης, πανεπιστημιακός ΕΚΠΑ
Γιάννης Μπαζώρας, αντιπρόεδρος συλλόγου Π.Ε. Αγρινίου-Θέρμου
Κώστας Μπασιούκας, συνταξιούχος πανεπιστημιακός
Νίκος Μπελαβίλας, ΕΜΠ
Ινές Μπενάκη, εκπαιδευτικός ιδιωτικής εκπαίδευσης
Γωγώ Μπεναρδή, συνταξιούχος εκπαιδευτικός β/θμιας
Αλέξης Μπένος, πανεπιστημιακός ΑΠΘ
Δήμητρα Μπερμπατιώτη, δασκάλα
Εύη Μπιχρικοπούλου, εκπαιδευτικός Π.Ε.
Ιωάννα Μπουρδάκου, ιδιωτική εκπαιδευτικός
Παναγιώτης Μπούρδαλας, φυσικός, πτ. θεολόγος, αναπλ. αιρετό μέλος ΑΠΥΣΔΕ Δυτ. Ελλάδας
Γεωργία Μπουρδομπούρ, δασκάλα
Σοφία Μπουτμπάρα, φιλόλογος
Ευάγγελος Νικολαΐδης, επίκουρος καθηγητής, Πανεπιστήμιο Κρήτης
Βάσω Νικολάου, δασκάλα
Δέσποινα Νικολάου, εκπαιδευτικός Β/μιας Εκπ/σης
Λάμπρος Νικολάρας, δάσκαλος
Ανδρέας Νοταράς, κοινωνικός ανθρωπολόγος Πάντειο Πανεπιστήμιο
Πέτρος  Νταλιάνης, δάσκαλος
Αναστασία Ντεμίρη, δασκάλα 
Γιώργος Οικονομάκης, επίκουρος καθηγητής, Πανεπιστήμιο Πάτρας
Δήμητρα Οικονόμου, φυσικός, αντιπρόεδρος Β' ΕΛΜΕ Δυτ. Αττικής
Δήμητρα Παλαπάνη, συνταξιούχος δασκάλα
Ντίνος Παντελίδης, δάσκαλος, μέλος Δ.Σ. ΣΤ Συλλόγου εκπαιδευτικών Π.Ε. Θεσ/νίκης
Χρυσούλα Παπαγεωργίου, φιλόλογος, εκπαιδευτικός ιδιωτικού τομέα
Δημήτρης Παπαγιαννακόπουλος, ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων - Ζεφυρίου - Φυλής
Γιάννης Παπαδόπουλος, ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων - Ζεφυρίου - Φυλής
Δημήτρης Παπαδόπουλος, προεδρος ΕΛΜΕ ΛΑΡΙΣΑΣ
Χάρης Παπαδόπουλος, Σχολικός Σύμβουλος δημοτικής εκπαίδευσης Αττικής
Φωτεινή Παπαδοπούλου, Γ. Γ Ε ΕΛΜΕ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Λευτέρης Παπαθανάσης, χημικός, γραμματέας ΕΛΜΕ Ιωαννίνων
Κωστής Παπαϊωάννου, εκπαιδευτικός
Δημήτρης Παπανικολάου, αναπληρωτής καθηγητής νεοελληνικών σπουδών, Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης
Ελένη Παπαποστόλου, δασκάλα
Αγγελική Παπασαραντή,φιλόλογος στο 19 ΓΕΛ Αθήνας
Απόστολος Παπασπύρου, βιολόγος, μέλος ΔΣ ΕΛΜΕ ΠΕΙΡΑΙΑ
Παναγιώτα Παπαφιλίππου, εκπαιδευτικός Π.Ε.
Μαρία Παραδείση, Πανεπιστημιακός, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Γεράσιμος Περδικομάτης, ΠΕ04, Α ΕΛΜΕ Κυκλάδων
Κρίστη Πετροπούλου, λέκτορας, Τμήμα Γεωγραφίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου
Βαγγέλης Πισσίας, ομότιμος καθηγητής ΤΕΙ Αθήνας
Τάκης Πολίτης, Αναπλ. Καθηγητής Πανεπιστήμιου Θεσσαλίας
Αναστασία Πολίτου, αναπληρώτρια καθηγήτρια, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
Δημήτρης Πολυχρονιάδης, δάσκαλος, μέλος του Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε.
Ελένη Πορτάλιου, καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής Σχολής ΕΜΠ
Αδριανή Προκόπη, δασκάλα
Ντίνα Ρέππα, πρόεδρος συλλόγου εκπ/κών Π.Ε. «Ο Αριστοτέλης»
Αλκης Ρήγος, ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας Παντείου Πανεπιστημίου
Φωτεινή Ρώιμπα, φιλόλογος, γραμματέας Β΄ ΕΛΜΕ Δωδεκανήσου
Παναγιώτης Σάμιος, Πρόεδρος Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε Αιγάλεω
Γιάννης Σαμοϊλης, ΔΣ ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων - Ζεφυρίου - Φυλής
Σπύρος Σβερκούνος, φυσικός, πρόεδρος Α΄ ΕΛΜΕ Κορινθίας
Δημήτρης Β. Σερεμέτης, αναπληρωτής καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου, Χίος
Νίκος Σερντεδάκις, επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης
Σεραφείμ Σεφεριάδης, πανεπιστημιακός Παντείου
Ελένη Σεφεριάδου, εκπαιδευτικός Πληροφορικής
Ζωίτσα Σιδέρη, δασκάλα
Λαμπρινή Σκέρλου, δασκάλα
Ειρήνη Σκοπελίτου, δασκάλα
Ηλίας Ν. Σμήλιος, δάσκαλος, μέλος Δ.Σ. της ΔΟΕ
Μεταξία Σουλιώτη, Φιλόλογος, ΕΛΜΕ Ροδόπης
Ιωάννα Σοφιανού, ΔΣ ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων - Ζεφυρίου - Φυλής
Μάκης Σπαθής, πανεπιστημιακός ΕΜΠ
Κατερίνα Σπηλιοπούλου, δασκάλα, Γ.Γραμματέας Α΄ Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε Αθηνών
Ιωάννα Σπηλιοπούλου, φιλόλογος
Αργύρης Σταματάκης, Καθηγητής Δευτεροβάθμιας εκπάιδευσης ΠΕ20
Γιώργος Σταυρινός, μαθηματικός
Άννα Μάγια Σταυροπούλου, νηπιαγωγός, γ.γ. Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε. «Ο Περικλής»
Ιωάννα Στίνη, εκπαιδευτικός κός Γενικού Λυκείου Πολυγύρου
Στέλλα Συμεωνάκη, άνεργη εκπαιδευτικός
Παναγιώτης Σωτήρης, μέλος ΕΓ ΠΟΣΔΕΠ
Γιώτα Τουλούμη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια, Ιατρική Σχολή ΕΚΠΑ
Κώστας Τουρλούπης, μέλος ΔΣ Συλλόγου Εκπαιδευτικών «Μακρυγιάννης»
Πέτρος Τσάπες, αιρετός ΑΠΥΣΔΕ Ηπείρου
Σταυρούλα Τσακανίκα, νηπιαγωγός
Δήμητρα Τσαρούχα, νηπιαγωγός
Κωνσταντίνος Τσιούπης, Μέλος Συλλόγου Π.Ε. Ιωαννίνων
Αγγελική Τσόκογλου, αναπληρώτρια καθηγήτρια, Πανεπιστήμιο Αθηνών
Αγγελική Τσιμικλή, δασκάλα
Ανθή Τσαμούρη, αναπληρώτρια, Ημαθία
Αθανάσιος Φατής, μαθηματικός
Γιώργος Φουρτούνης, Επίκουρος καθηγητής, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Γιώργος Φωτίου, γυμναστής
Μαρουλία Χάλαρη, δασκάλα
Νικόλας Χατζούλης, δάσκαλος ειδικής αγωγής
Κατερίνα Χριστάκου, δασκάλα
Γιώργος Χρόνης, αιρετός ΑΠΥΣΠΕ Αττικής, αντιπρόεδρος συλλόγου εκπαιδευτικών Π.Ε. «Δ. Γληνός»
Στέλιος Χρονόπουλος, λέκτορας, Πανεπιστήμιο Φράιμπουργκ, Γερμανία
Γιώργος Χριστόπουλος, MEd, Εκπρόσωπος Τύπου Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδας (Ο.Ι.Ε.Λ.Ε.)
Αλέξανδρος Χρύσης, Πάντειο πανεπιστήμιο
Μιχάλης Ψημίτης, αναπληρωτής καθηγητής, Πανεπιστήμιο Αιγαίου
Μαριάννα Ψύλλα, αναπληρώτρια Καθηγήτρια Πάντειο Πανεπιστήμιο
Δήλωση Δημήτρη Καλτσώνη, Πάντειο πανεπιστήμιο
 «Τα δικαιώματα των κρατουμένων, όποιοι και αν είναι αυτοί, πρέπει να γίνονται απολύτως σεβαστά, χωρίς διακρίσεις. Το σωφρονιστικό σύστημα μιας πολιτισμένης χώρας πρέπει να παρέχει τη δυνατότητα εκπαίδευσης και βελτίωσης της προσωπικότητας».